ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΤΑ ΓΥΟΥΡΑ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗΣ

2011-05-16T08:10:00.001+03:00

ΤΑ ΓΥΟΥΡΑ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗΣ

Είναι ένα νησί μόνο του ακατοίκητο ,ήρεμο ξεχασμένο από την πολυκοσμία .Περνάμε δίπλα του πολλές φορές ερχόμενοι στη Σύρο ή πηγαίνοντας στον Πειραιά ,το προσπερνάμε αδιάφορα και μόνο σα χρονικό σημείο αναφοράς.
Δε έχω επισκεφθεί ποτέ αυτό το νησί παρά τις άπειρες προτροπές φίλων και γνωστών .Κάτι με πνίγει και μόνο με την ιδέα.
Αυτό το νησί ,τα γνωστά σε όλους μας «Γυούρα» πάντα ασκούσανε μια επιρροή πάνω μου απροσδιόριστης αιτίας αλλά πάντα έντονα συναισθηματικά φορτισμένη.
Στη Γυάρο , τα χρόνια της εξορίας δεν είναι πρόσφατα. Μετρούν από την ρωμαϊκή εποχή μέχρι και την νεότερη ιστορία της Ελλάδας οπότε και χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας από το 1947 μέχρι το 1952 και από το 1956 μέχρι το 1974 για πολιτικούς εξόριστους. Συνολικά, 22.000 Έλληνες πέρασαν και μαρτύρησαν, παραμένοντας εκεί για μήνες, για χρόνια, ακόμη και για πάντα.

Στην Γυάρο, τόπο θυσίας και μαρτυρίου συμπολιτών μας, ο χρόνος σίγουρα έχει αφήσει πάνω του ανεξίτηλα σημάδια. Ίχνη κακουχίας που μετρούν τριάντα και βάλε χρόνια εγκατάλειψης, σκουριές και θραύσματα από ψυχές που χάθηκαν.
Στην αρχή, η διαμονή των κρατουμένων γινόταν κυρίως σε σκηνές, στα πέντε στρατόπεδα που είχαν φτιαχτεί σε κάθε όρμο. Από τα χέρια των εξόριστων όμως έγιναν εκβραχισμοί και διαμορφώσεις του εδάφους, διάνοιξη δρόμων και οικοδομικές εργασίες, για να χτιστούν τελικά φυλάκια, πυροβολεία αλλά και οι κεντρικές φυλακές. Αυτές είναι ένα οικοδόμημα επίμηκες, ορθογώνιο και διαμορφώνεται σε τέσσερα επίπεδα. Είναι δε τόσο επιβλητικό που είναι αδύνατο να μην το προσέξει κάποιος από το πέλαγος. Υπάρχει ακούω και μία μικρή προβλήτα που έδενε το καράβι για να κατεβάσει τους εξορισμένους, αυτή είναι και το τελευταίο σημάδι εγκατάλειψης από την πολιτεία , μισοσπασμένη στα νερά του Αιγαίου

Όταν το νησί έπαψε πλέον να είναι τόπος εξορίας χρησιµοποιήθηκε σαν πεδίο βολής για το Πολεµικό Ναυτικό. Στην απογραφή του 1981 ουδείς κάτοικος κατεγράφη, υπήρχαν µόνο 23 τάφοι πολιτικών εξορίστων. Το 2002 αποχαρακτηρίσθηκε και έπαψε να είναι Πεδίο Βολής. Άθικτα βλήµατα από βολές υπάρχουν σκόρπια στην ξηρά και στη θάλασσα όπως διαβάζω και, σύµφωνα µε το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων, µέχρι και το 2004 υπήρχε ενεργό ναρκοπέδιο.
Σήµερα το νησί είναι ένας έρηµος τόπος, αποµένουν µόνο οι ερειπωµένες εγκαταστάσεις των φυλακών, πολλά κατσίκια και τα λίγα κότερα που δένουν το καλοκαίρι. Μετά από διαβήµατα των επιζώντων µαρτύρων της Γυάρου, αποφασίστηκε τελικά να κηρυχτεί το νησί τόπος µνήµης γι’ αυτούς που αλυσοδέθηκαν εκεί από το Κράτος και τη Βία.
Η Γυάρος που διοικητικά ανήκει στο Δήμο Ανω Σύρου και σήμερα στο Δήμο Σύρου –Ερμούπολης ιδιοκτησιακά ανήκει στο υπουργείο Πολιτισμού. Αν και ως τόπος μαρτυρίου (φυλακή όπου υπέβαλλαν τους πολιτικούς κρατούμενους σε αφάνταστα βασανιστήρια) χιλιάδων αγωνιστών έχει τεράστια ιστορική σημασία, η Πολιτεία άργησε να προχωρήσει σε μέτρα προστασίας της .

Το Σεπτέμβριο του 2001 δημοσιεύτηκε υπουργική απόφαση (ΦΕΚ 772/19-9-2001, τεύχος Δ΄», όπου «Χαρακτηρίζονται διατηρητέα το κτίριο των φυλακών καθώς και όλα τα κτίρια, εγκαταστάσεις και κατασκευές, που βρίσκονται στις περιοχές των πέντε (5) όρμων της νήσου Γυάρου». Τρεις μήνες αργότερα, με απόφαση του τότε υπουργού Πολιτισμού Ευ. Βενιζέλου (ΦΕΚ 1680/17-12-2201, τεύχος Β΄), η Γυάρος χαρακτηρίστηκε ιστορικός τόπος και τα κτίριά της διατηρητέα. Η απόφαση έλεγε χαρακτηριστικά: «Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1469/50, τη νήσο Γυάρο ή Γιούρα που βρίσκεται στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων και διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ανω Σύρου, διότι αποτελεί σημαντικό χώρο ιστορικής μνήμης που έχει αναπόσπαστα συνδεθεί με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Αποτελεί ζωντανή μαρτυρία των αγώνων του ελληνικού λαού για ελευθερία και δημοκρατία, σύμβολο καταδίκης των βασανιστηρίων και του περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών. Επίσης, χαρακτηρίζουμε ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία το κτίριο των φυλακών, καθώς και όλα τα κτίρια, εγκαταστάσεις και κατασκευές, που βρίσκονται στις περιοχές των πέντε (5) όρμων στη νήσο Γυάρο».

Σήμερα 10 χρόνια μετά ούτε καν ο καθαρισμός του νησιού από βλήματα του Πολεμικού Ναυτικού - που έχουν απομείνει από ασκήσεις στην περιοχή - δεν έχει γίνει. Ούτε ένας φύλακας για να ελέγχει τον ιστορικό τόπο δεν έχει διοριστεί.

Οπως έχουν καταγγείλει οι αντιστασιακές οργανώσεις, το νεκροταφείο των πολιτικών κρατουμένων 1947- 1952 βεβηλώνεται συνεχώς, ενώ το κτίριο της φυλακής και άλλες εγκαταστάσεις έχουν μετατραπεί σε κοπρώνες και χώρους σταβλισμού.

Η εγκατάλειψη της Γυάρου από τις εκάστοτε κυβερνήσεις ασφαλώς δεν είναι τυχαία και το κυριότερο δεν οφείλεται σε οικονομική δυσπραγία. Στην πραγματικότητα - όπως και στην περίπτωση της Μακρονήσου - πρόκειται για μια πολιτική πρακτική που αποσκοπεί στον εκβιασμό του λαού, των πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων (που είναι συνδεδεμένες με την ιστορία του νησιού), ούτως ώστε να προωθηθούν εύκολα τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα: Θέλετε να αναδειχτεί ο ιστορικός τόπος της Γυάρου, θέλετε έργα και υποδομές γι' αυτό το σκοπό; Μόνο αν πατήσουν το νησί οι επιχειρήσεις ίσως γίνει κάτι τέτοιο. Αυτό είναι το δίλημμα που τίθεται με τη μέθοδο της εγκατάλειψης. Ετοιμαστηκε και το σχετικό δημοσίευμα –μελέτη ότι στη Γυάρο μπορεί να δημιουργηθεί ένα από τα μεγαλύτερα αιολικά πάρκα στην Ευρώπη που θα έχει εγκατεστημένη ισχύ 300 MW και θα παράγει ηλεκτρική ενέργεια 1 εκατομμυρίου MWh το χρόνο, γεγονός που σημαίνει ότι η χώρα θα εξοικονομεί 250.000 τόνους πετρελαίου ετησίως, ενώ θα απαλλαγεί και από 785.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα». Επένδυση που θα χρειαστεί όλο το νησί αλλα που θα γίνει «κάτω από αυστηρές προδιαγραφές και με πλήρη σεβασμό στην ιστορία του νησιού» ενώ, η εταιρεία που θα αναλάβει το έργο «θα αναλάβει και το κόστος υλοποίησης του έργου ανάδειξης του ιστορικού χώρου μνήμης της Γυάρου, καθώς και της λειτουργίας του».

Το 2008 εκπρόσωπος της τότε κοινοπραξίας ενδιαφερομένων εταιρειών ΕΚΑΠΕΠ, είχε και συνάντηση, για το θέμα, με τον τότε δήμαρχο Ανω Σύρου Φώτη Ξαγοράρη οποίος έχει δηλώσει στο τύπο ότι βλέπει θετικά τα αιολικά πάρκα στη Γυάρο και ως λύση για την αξιοποίηση του ιστορικού χώρου.

Σήμερα το Δημοτικό Συμβούλιο Σύρου κατά πλειοψηφία ζητα τον αποχαρακτηρισμο του νησιου από ιστορικό τόπο-πλην ορισμένων στρεμμάτων-προκειμένου να ανοιξει ο δρόμος για την εκμετάλευση του .

Στη σύγχρονη Ελλάδα, οι τόποι εξορίας φαίνεται ότι ασκούν ιδιαίτερη έλξη στην αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους. Παλιότερα τους αξιοποιούσαν για να ξεμπερδεύουν με όσους αμφισβητούσαν την εξουσία τους ή τουλάχιστον βασικές τους επιλογές. Τώρα θέλουν να τους αξιοποιήσουν για να γεμίσει το πουγκί των επιχειρηματικών ομίλων. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση το δικό τους ταξικό συμφέρον - πολιτικό και οικονομικό - έμπαινε και μπαίνει πάνω απ' όλα: πάνω από τα συμφέροντα του τόπου, πάνω από τις ζωές των ανθρώπων, πάνω από την ιστορία ως παρελθόν και ως προοπτική.

ΖΗΤΩ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

2011-05-01T13:47:00.001+03:00

Φίλοι και Φίλες
όλοι μας ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε για ένα κόσμο όπου οι λαοί θα είναι αφέντες στην πατρίδα τους. Όλοι μας αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο που δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, φτώχεια, εξαθλίωση, πείνα και πόλεμοι.
Τιμούμε σήμερα την κόκκινη Εργατική Πρωτομαγιά και το δρόμο που χάραξαν οι πρωτοπόροι για ένα άλλο κόσμο. Ένα κόσμο της ειρήνης της ισότητας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.
Κάθε συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις είναι ένα βήμα κόντρα στην υποταγή ,την απάθεια ,τη κοινωνική αδικία ….
Είναι μορφή αντίστασης ενάντια σε όσους μας θένε άβουλους, απαθείς ,χωρίς ιδανικά και ιδεολογία, σε όσους επιθυμούν να είμαστε μόνο καλοί καταναλωτές και να βοηθούμε στην δημιουργία υπερκερδών για τους έχοντες και κατέχοντες.
Στεκόμαστε όρθιοι και αντιστεκόμαστε στη κατάλυση του συντάγματός μας ,στη κατάργηση της δωρεαν παιδείας,της δωρεαν υγείας και όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων μας.
Στεκόμαστε όρθιοι και αντιστεκόμαστε στην οικονομική κατοχή της χώρας μας ,στην τυφλή υποταγή μας στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και των δήθεν συμμάχων μας.
Φίλοι και Φίλες το εργατικό κίνημα δέχεται μία πρωτοφανή επίθεση .Μας υποχρεώνουν να πληρώσουμε όσα έτρωγαν δεκάδες χρόνια τα τσιράκια του δικομματισμού με μία αναίσχυντη δήλωση ότι μαζί τα φάγαμε….
Μας επιβάλλουν λύσεις σαν μοναδική θεραπεία όχι της δική μας αλλά της δικής τους τσέπης....
Φτάνει πια … έχοντας στη σκέψη μας τους αγώνες του Σικάγο του 1886, της Θεσσαλονίκης του 1936, της Καισαριανής του 1944 , παίρνουμε την κατασταση στα χέρια μας αντιστεκόμαστε και με κάθε μορφης αγώνα ας ανατρέψουμε την ασύδοτη κυβέρνηση και την αντιλαϊκή της πολιτική .
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά

Σπύρος Μουστακλής: ένας άγνωστος ήρωας (ίσως, γιατί δεν ήταν κομματικός)

2011-04-27T04:58:00.002+03:00

Σπύρος Μουστακλής: ένας άγνωστος ήρωας (ίσως, γιατί δεν ήταν κομματικός)

Βιογραφικό του Σπ. Μουστακλή και συνέντευξη με τη σύζυγο του Ήρωα γράφει η Σοφία Διγενή Ενας σύγχρονος ήρωας Ο Σπύρος Μουστακλής ήταν αξιωματικός του Στρατού με σημαντική αντιδικτατορική δράση. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1926 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ελαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο και συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του Ναυτικού ως ταγματάρχης και ήταν από τους λίγους αξιωματικούς του Στρατού που πήραν μέρος. Το σχέδιό τους προέβλεπε τον αποκλεισμό του Πειραιά και άλλων μεγάλων λιμανιών και την κατάληψη της Σύρου, που θα ήταν το ορμητήριό τους. Στο νησί υπήρχε η Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Στρατού, την οποία αφού καταλάμβαναν, θα τον τοποθετούσαν ως διοικητή και θα σχημάτιζαν εκεί «εθνική κυβέρνηση». Το Κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν από την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973). Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για σαράντα επτά ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων ένα βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα προκάλεσε εγκεφαλικό, με αποτέλεσμα να διακομιστεί στο ΚΑΤ. Εκεί παρέμεινε δύο χρόνια. Το εγκεφαλικό του προκάλεσε ολική παραλυσία. Η τραγική κατάληξη του Μουστακλή, αλλά και η ηρωική του στάση παραμένουν ακόμη σύμβολα αντιδικτατορικής δράσης. Πέθανε στις 27 Απριλίου 1986 και κηδεύτηκε στο Μεσολόγγι με τιμές ήρωα.

Χριστίνα Μουστακλή: Περιμένω ακόμη μια συγγνώμη

«Του ζήτησαν να μαρτυρήσει / Δε μίλησε / Του τσάκισαν τα δόντια / Του τσάκισαν τα δάχτυλα / Του τσάκισαν τα πλευρά / Σιωπούσε / Του ’καψαν το στήθος / Του ’καψαν τα πόδια / Του ’καψαν την κοιλιά / Δε μαρτυρούσε / Του θραύσαν τις μασέλες / Του μάτωσαν τα νεφρά / Του συνθλίψαν τους όρχεις / Αυτός σιωπούσε / Κοίταζε μόνο / Αιώνες μακριά / Με τα μάτια / Του Ιησού» Οι στίχοι είναι γραμμένοι από κάποιον άγνωστο, για το μαρτύριο του Σπύρου Μουστακλή και την περιπέτειά του για δεκατρία ολόκληρα χρόνια και έχουν δημοσιευθεί στην «Ελευθεροτυπία». Καθώς τους διαβάζω στη Χριστίνα Μουστακλή, τη χήρα του Σπύρου Μουστακλή που βρίσκεται απέναντί μου, τα μάτια της βουρκώνουν και ο πόνος για άλλη μία φορά αυλακώνει το όμορφο και ήρεμο πρόσωπό της. Μια γυναίκα που ζει ακόμη και σήμερα τα ανελέητα βασανιστήρια που δέχτηκε το κορμί του ήρωα με τα ολοκάθαρα, γαλάζια μάτια. «Τον γνώρισα στην Κομοτηνή, στο οδοντιατρείο του θείου μου Κωνσταντίνου Καρουζάκη, το 1957. Είχε έρθει ως ασθενής. Ηταν τότε λοχαγός. Μας συνέδεσε μια βαθιά φιλία. Βρεθήκαμε ξανά στην Αθήνα το 1960 ούσα πρωτοετής στο πανεπιστήμιο και συνδεθήκαμε στενότερα. Το 1967, στις 18 Ιουλίου παντρευτήκαμε! Ο Σπύρος ήταν ένας άνθρωπος ολοζώντανος, γεμάτος θέληση για ζωή. Δυνατός και υπερδραστήριος. Αξιαγάπητος…» Η Χριστίνα Μουστακλή όταν μιλά για τον άνθρωπο Μουστακλή έχει να θυμάται πολλά, αλλά λέει: «Το να λέμε εμείς, οι απόλυτα δικοί του άνθρωποι για τον χαρακτήρα εκείνων που αγαπάμε δεν είναι αρκετό. Δείτε λοιπόν τι γράφει ο Ν.Γ. Φιλάρετος, πρώην δήμαρχος της Ερμούπολης που γνώρισε τον Σπύρο τη δεκαετία του ’50: “Η προσωπικότητα του Σπύρου Μουστακλή, κατά τη γνώμη μου, ήταν από τις σπάνιες. Τον χαρακτήριζαν η τιμιότητα, η ευθύτητα, η φιλανθρωπία, η υποστήριξη των αδυνάτων, το θάρρος, το ππείσμα. Πίστευε θρησκευτικά στη δημοκρατία και το έδειχνε έμπρακτα, παρ’ όλο που εκείνα τα δύσκολα χρόνια, ως αξιωματικός, φάνταζε με μοναδική ιδιαιτερότητα κάνοντας παρέα με εμάς, τους αριστερούς εκείνης της εποχής, απομονωμένους και πάντοτε καυτηρίαζε ανοιχτά τις διώξεις μας”».

Η ζωή του βιβλίο Η Χριστίνα Μουστακλή έχει μαζέψει δηλώσεις φίλων και συναγωνιστών του για το πρόσωπο και τη δράση του άνδρα της. «Θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για τη ζωή και το μαρτύριο του Σπύρου Μουστακλή. Γιατί όσα έχουν γραφτεί για εκείνον, όσα έχουν ειπωθεί και όσα τον χαρακτήριζαν θέλουν πολλές σελίδες αφήγησης». - Δικαιώθηκαν ο αγώνας και η θυσία του Σπύρου Μουστακλή; Σκύβει το κεφάλι και τα μάτια βουρκώνουν και πάλι. «Εμείς κάναμε το χρέος μας» μου λέει. «Ετσι έπρεπε να κάνουμε. Η δικτατορία και ό,τι ζήσαμε ήταν ολοκαύτωμα. Οσοι λένε ότι “μια χούντα μάς χρειάζεται” δεν έχουν ζήσει την κτηνωδία των ανθρώπων που έφεραν τη δικτατορία στην Ελλάδα. Οι οποίοι αμετανόητοι και σκληροί ώς απάνθρωποι, ούτε τότε, ούτε τώρα, ύστερα από 43 ολόκληρα χρόνια ζήτησαν ποτέ τους μια συγγνώμη… Οταν το 1973 ο Σπύρος Μουστακλής βρέθηκε στα χέρια των γιατρών του 401 “ένα κομμάτι συκώτι”, όπως τον χαρακτήρισε η κυρία Πολίτη που τον παρέλαβε, κανείς δεν τίμησε τον όρκο του στον Ιπποκράτη. Εκαναν ό,τι ήθελαν σε έναν άνθρωπο που είχε χάσει τα πάντα. Δεν ειδοποίησαν ποτέ κανέναν συγγενή του για την κατάστασή του και σαράντα επτά ολόκληρες μέρες έκρυβαν έναν ζωντανό νεκρό, συνωμοτώντας με τους δικτάτορες και καλύπτοντας του δήμιους των ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ούτε και εκείνοι ζήτησαν μια συγγνώμη όλα αυτά τα χρόνια. Εγώ προσπάθησα να περισώσω ό,τι είχε απομείνει από τον άνδρα μου και να σταθώ δίπλα στην κόρη μας, τη Ναταλί, που ήταν τότε μόλις δεκαέξι μηνών. Προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια να υπερασπιστώ τον αγώνα και τη θυσία του και δεν σας κρύβω ότι ο ίδιος πόνος που βίωνα τότε, ίδιος και απαράλλαχτος σφίγγει την καρδιά μου. Η κόρη μου έλεγε: “Μαμά, γιατί δεν χαμογελάς; Οπως η θεία;” Ηταν μικρό παιδί και βίωνε αυτή την τραγική κατάσταση. Καθώς μεγάλωσε ένιωθε περήφανη για τον πατέρα της, αλλά δεν έπαυε να έχει ζήσει μέσα στη θλίψη τα παιδικά της χρόνια». - Τους έχετε συγχωρέσει ποτέ αυτούς που σας έκαναν ένα τέτοιο κακό; Εκείνοι δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη. Ισως να μην ήθελαν να τους συγχωρεθεί τίποτε, γιατί ήταν πιστοί σε αυτό που έκαναν. Το θεωρούσαν καθήκον τους. Ηταν υπερασπιστές της δικτατορίας. Οταν πρωτοείδα τον Σπύρο μετά τα βασανιστήρια, στο 401, βρέθηκε με το όνομα Μιχαηλίδης, μου είπαν ότι είχε βρεθεί έπειτα από τροχαίο κοντά στον Ιππόδρομο. Φυσικά δεν τους πίστεψα. Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο. Ομως έμεινα πιστή στα πιστεύω μου και υπερασπίστηκα όσο μπορούσα τον άνδρα μου. Πάλεψα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του συζύγου μου, αλλά και των άλλων ανθρώπων. Με όλα αυτά που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου δεν σας κρύβω ότι προβληματίζομαι, πικραίνομαι, πονάω. Ο πόνος μου συνεχίζεται… - Αξίζει να κοιτάμε το παρελθόν κυρία Μουστακλή; Λένε πως για να ατενίσουμε το μέλλον πρέπει να στηριχθούμε στους ώμους των προγόνων μας. Αρα πρέπει να δούμε τις πράξεις τους. Υπάρχουν οι γραπτοί και οι άγραφοι νόμοι. Θα μπορούσαν αν ήθελαν να βρουν κάποιο τρόπο να ζητήσουν συγγνώμη. - Οσο ζούσε ο Σπύρος Μουστακλής ήταν για όλους αυτούς τους αίτιους και τους υπαίτιους ένα «καρφί». Περίμεναν τον θάνατό του; Αλλωστε ο Σπύρος μιλούσε με τη σιωπή του, έτσι δεν είναι; Ο Σπύρος με κινήσεις και κάποιες ασυντόνιστες λέξεις μπορούσε να περιγράψει τι είχε υποστεί. Μάλιστα, ο χαράκτης Τάσσος φιλοτέχνησε το πορτρέτο του με στολή και οπλισμό στρατιώτη με φωτοστέφανο χωρίς να τον έχει δει ποτέ, μόνο και μόνο απ’ όσα διάβαζε και άκουγε. Ο Σπύρος Μουστακλής πρέπει να σας πω ότι πίστευε και αγαπούσε πολύ τους νέους και ήλπιζε σε αυτούς, περίμενε πολλά από αυτούς. Ηταν ένας δημοκράτης αξιωματικός που πάσχιζε για την ελευθερία, για τον άνθρωπο. Κατά την περίοδο της δικτατορίας υπήρξαν και άλλοι που ταλαιπωρήθηκαν, που υπέστησαν βασανιστήρια. Ο αείμνηστος Λεντάκης, ο Μίκης Θεοδωράκης που με τα τραγούδια του κρατά νωπές τις μνήμες από τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και άλλοι συνάδελφοι του Σπύρου, όπως ο Μήνης, ο Παπάς, ο Βαρδάνης… Ο Σπύρος ήταν το τραγικότερο θύμα αυτής της θηριωδίας. Αυτό που συνέβη στον Σπύρο ήταν προμελετημένο. Εγινε τόσο γρήγορα και είχαν τελειώσει μαζί του σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Εξι και επτά άνθρωποι χτυπούσαν λυσσαλέα το κορμί του μπροστά στα μάτια των διοικητών Χατζηζήση και Σπανού. - Ελπίσατε ποτέ σε ένα θαύμα; Θα μπορούσαμε να είχαμε αποτελέσματα αν τον βρίσκαμε νωρίτερα, από τις πρώτες ώρες που συνέβη το περιστατικό. Ομως μετά από τρεις και τέσσερις μήνες που προσπαθήσαμε δεν μπορέσαμε να κάνουμε κάτι. Πήγαμε παντού, αλλά η απάντηση ήταν ίδια: «Η βλάβη ήταν πολύ μεγάλη». «Η λύπη είναι εκείνου που του λείπει», όπως έλεγε και ο παππούς μου, και είχε απόλυτο δίκιο. Τα μνημόσυνα δεν φέρνουν πίσω τους αγαπημένους μας και ούτε αποκαθιστούν την ψυχική οδύνη μας. Εμείς δεν περιμένουμε τίποτε από κανέναν. Πολλοί μου λένε ότι όλο πίσω βλέπω. Αλλά εγώ έχω σταματήσει σε εκείνη την εποχή και δεν βλέπω κάποια χαραμάδα από φως για να προχωρήσω μπροστά. «Ηταν ένας δημοκρατικός αξιωματικός» Ο Μιχάλης Βαρδάνης, αντιστράτηγος ε.α. που βασανίστηκε επίσης από το ΕΑΤ-ΕΣΑ γράφει για τον Σπύρο Μουστακλή: «Τον πρωτοσυνάντησα στην Κύπρο, Ιούνιο του 1965, σε στρατόπεδο της Αμμοχώστου, ταγματάρχης διοικητής τάγματος και εγώ υπίλαρχος. Είχε προηγηθεί η φήμη του ως κεντρώου, δημοκρατικού αξιωματικού με πολεμικές περγαμηνές στον ΕΔΕΣ, στον εμφύλιο, στην Κορέα. Για την τρίτη περίπτωση (Κορέα) αισθανόταν άβολα, το δικαιολογούσε όμως. Οτι συμμετείχε στο εκστρατευτικό σώμα, γιατί είχε συγκροτηθεί επί ημερών κυβέρνησης Πλαστήρα και το παραλλήλιζε με το αντίστοιχο του 1919 στην Ουκρανία που απαρτίστηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς. Ημασταν εθελοντές στην Κύπρο από το 1964, αλλά ο Ιούνιος του ’65 μύριζε κινδύνους ανωμαλίας. Ο παλιός αντάρτης οσφραινόταν περισσότερο τον κίνδυνο που ερχόταν. Τον είδα ανήσυχο με τις αθρόες αφίξεις αξιωματικών γνωστών για τις ακροδεξιές τοποθετήσεις τους και προσκείμενων στις τότε βασιλικές ίντριγκες. Δεν έκαναν τίποτε άλλο, παρά να παρακολουθούν τους δημοκρατικούς αξιωματικούς και να ετοιμάζουν λίστες υπογραφών».

ΔΥΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ

2011-04-19T08:05:00.004+03:00

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ "ΕΟΡΤΑΣΜΟ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Η πρώτη, η κορυφαία στιγμή της αντίστασης ενάντια στη Χούντα , μαζί με το Πολυτεχνείο, ήταν η απόπειρα του Παναγούλη κατά του δικτάτορα: η βόμβα πυροδοτήθηκε λίγα δευτερόλεπτα αφού πέρασε το αυτοκίνητό του και ο Παναγούλης συνελήφθη. Οι πρωταγωνιστές της δεύτερης βομβιστικής ενέργειας, ο 25χρονος φοιτητής μαθηματικών στο Μιλάνο Γιώργος Τσικούρης από την Κύπρο και η 31 ετών Ιταλίδα Ελένη-Μαρία Αντζελόνι, συντάκτρια του ιταλικού «Readers Digest» σκοτώθηκαν, κατά την έκρηξη. το καλοκαίρι του 2001 σκοτώθηκε ο ανιψιός της Αντζελόνι, Κάρλο Τζουλιάνι, στα επεισόδια της Γένοβας, της ίδιας πόλης όπου είχε αυτοπυρποληθεί και ο Κώστας Γεωργάκης, διαμαρτυρόμενος για τη χούντα. Το σχέδιο που είχε συλλάβει ο Τσικούρης είχε οργανωθεί από την ομάδα «Αρης» του ΠΑΜ Μιλάνου (την οργάνωση του ΚΚΕ εσ.). Το «φιλμ» της ατυχίας - Κατά αφηγήσεις συμμαχητών τους, το απόγευμα της 2ας Σεπτεμβρίου του 1970 θα στάθμευαν ένα Φολκς-Βάγκεν γεμάτο εκρηκτικά, στο πάρκινγκ της πρεσβείας, και θα έφευγαν αμέσως για το αεροδρόμιο, να γυρίσουν στο Μιλάνο -είχαν ήδη θεωρήσει τα εισιτήρια, είχαν παραδώσει τις βαλίτσες. - Λίγες ώρες αργότερα, όταν θα είχε κλείσει η πρεσβεία, που εκείνα τα χρόνια δεν είχε αυστηρή φρούρηση, ένας ωρολογιακός μηχανισμός θα «έλυνε» το χειρόφρενο, το αυτοκίνητο θα κύλαγε και θα εξερρήγνυτο στον τοίχο της πρεσβείας στη Βασ. Σοφίας.
Τα πράγματα δεν πήγαν όμως έτσι: Καθώς ο Τσικούρης προσπαθούσε να συνδέσει το μηχανισμό, έγινε έκρηξη και τους διαμέλισε. Τα ρεπορτάζ των εφημερίδων είναι συγκλονιστικά: Ο Τσικούρης εκσφενδονίστηκε δέκα μέτρα μακριά, του κόπηκε το κεφάλι και τα δυο χέρια, η Αντζελόνι παραμορφώθηκε και απανθρακώθηκε. Κομμάτια του αυτοκινήτου πετάχτηκαν παντού η έκρηξη ακούστηκε μέχρι το Κολωνάκι. Μαζί τινάχτηκαν τα πλαστά και αληθινά διαβατήριά τους και η ασφάλεια έμαθε γρήγορα την ταυτότητά τους. Ακολούθησαν θριαμβολογίες και κομπασμοί της χούντας και ένα πογκρόμ συλλήψεων που κόπασαν γρήγορα. Στην τελευταία δοκιμή καθ' οδόν προς την πρεσβεία, ο μηχανισμός μπλόκαρε, ο Τσικούρης απέτρεψε την τελευταία στιγμή την έκρηξη, πίστεψε ότι βρήκε το λάθος και αποφάσισε, μαζί με την Αντζελόνι, να πραγματοποιήσουν την ενέργεια, ενώ η κοινή λογική θα τους επέβαλλε να την αναβάλουν.
Υπερίσχυσαν η αποφασιστικότητα και ο ενθουσιασμός, μες στο πρόσφορο κλίμα της εποχής: Βιετνάμ, Μάιος του '68, «άνοιξη της Πράγας» και η Ελλάδα μια χώρα που πέρασε και εμφύλιο και δικτατορία. Ηταν κάτι ακόμα: αν ανέβαλλαν την απόπειρα, θα έχαναν τα εισιτήρια και αυτό συνεπαγόταν μεγάλη επιβάρυνση για τα πενιχρά οικονομικά της οργάνωσης.
Δύο σύγχρονοι φιλέλληνες.
Το πιο σημαντικό σ' αυτήν την ιστορία (ξεχασμένη εν πολλοίς, παρ' ότι το 1982 το ελληνικό κράτος τίμησε τους δύο αντιφασίστες μαζί με τους ξένους που συμμετείχαν στον αγώνα κατά της χούντας, και το Κυπριακό και ανήγειρε προτομή και τιμά την επέτειο του θανάτου του Τσικούρη) είναι ότι κανείς από τους δυο αυτούς ήρωες δεν ήταν έλληνας υπήκοος: Η Αντζελόνι δεν είχε απασχολήσει ποτέ την ιταλική αστυνομία, εκτός από μια φορά που την έπιασαν γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους. η Αντζελόνι, μια σύγχρονη φιλέλλην, γνωριζόταν με τους έλληνες φοιτητές στο Μιλάνο, ήταν αριστερή και δέχτηκε να έλθει στην Ελλάδα και να βάλει τη βόμβα. Από την άλλη ο Τσικούρης έχει ένα τραγικό συμβολισμό. Καταγόταν, από την Ασσια Αμμοχώστου, ήταν μέλος του ΑΚΕΛ, και δεν έζησε να δει την εισβολή και την κατοχή. Ο θείος του παρέλαβε το πτώμα και η κηδεία του έγινε υπό αυστηρά μέτρα ασφάλειας, οι χουντικοί εγκάθετοι και η ΕΟΚΑ Β' καραδοκούσαν. Τον κήδεψε σύσσωμο το χωριό του.
Τα παιχνίδια των συμβολισμών Τέσσερα χρόνια αργότερα ο πατέρας του Χρήστος κλήθηκε να υπερασπίσει την Κύπρο από τους Τούρκους. Είναι ένας από τους 1.569 αγνοούμενους των μαχών εκείνων. Η αδελφή του Τσικούρη, Λενιώ, 23 χρόνων τότε και νιόπαντρη, μας μίλησε για τις ενοχλήσεις που δεχόταν η οικογένειά της μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο.
Στην Κύπρο δύο δρόμοι φέρουν το όνομά του. Η μητέρα τους ζει ακόμα, ενώ τόσο η ίδια όσο και τα δύο αδέλφια της έχουν δώσει το όνομα του χαμένου αδελφού τους στα παιδιά τους. Η κηδεία της Αντζελόνι, της οποίας η σορός έμεινε στο ψυγείο για αρκετές μέρες, έγινε με πάνδημη συμμετοχή και τον επικήδειο εκφώνησε η Μελίνα Μερκούρη.
Είναι πια καιρός να στηθεί και η δική της προτομή δίπλα στου Τσικούρη.
* Για την ιστορία, να πούμε ότι το ΠΑΜ δεν ανέλαβε αμέσως την ευθύνη της ενέργειας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου με δήλωσή του από τη Στοκχόλμη την απέδωσε στο ΠΑΚ, πράγμα που ανάγκασε μετά τον πρόεδρο του ΠΑΜ, Μίκη Θεοδωράκη, να δηλώσει ότι το ΠΑΜ αναλαμβάνει την ευθύνη... (ΑΠΌ ΤΟ ΔΙΑΔYΚΤΙΟ)

ΤΙ ΠΑΡΑΓΕΙ Η ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ;

2011-03-22T15:42:00.000+02:00

Μας λένε οι δηµοσιογράφοι ότι δεν παράγουµε τίποτα.
Δείτε εδώ τις εξαγωγικές ''πρωτιές'' της χώρας μας:

Μαγνήσιο: Ο µαγνησίτης που εξάγει η χώρα µας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.

Αλουµίνιο: Εδώ και µερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουµίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουµινίου, µε χιλιάδες εφαρµογές.

Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η µεγαλύτερη ßωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ßωξίτης χρησιµοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, µεταλλικών κατασκευών και αλλού.

Σµηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσµο µετά τις Ηνωµένες Πολιτείες στην εξόρυξη σµηκτιτών, οι οποίοι έχουν µεγάλο εύρος εφαρµογών, όπως η διάθεση αποßλήτων, τα φάρµακα, τα καλλυντικά και άλλα.

Νικέλιο: H Ελλάδα είναι η µοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως µε σηµαντικά κοιτάσµατα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότηµα παραγωγής νικελίου, του µεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
Είμαστε παγκοσμίως:
3η χώρα σε παραγωγή ελιάς και λαδιού
3η χώρα σε παραγωγή κρόκου (saffron)
5η χώρα σε εξαγωγές σπαραγγιών
7η χώρα σε εξαγωγές ßαµßακιού
14η χώρα σε αφίξεις τουριστών (18,2 εκ.)
16η χώρα σε εξαγωγές τυροκοµικών προϊόντων
και φυσικά, είµαστε η ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ χώρα στην παγκόσµια ναυτιλία !!!
απο Βαθύ κόκκινο

Παρολα αυτά, στο μυαλό όλων κυριαρχεί ο μύθος της ψωροκώσταινας και του "ζούμε με δανεικά". Θέλουν να έχουμε αυτή την εικόνα γιατί απλά τους βολεύει. Και τους βολεύει γιατι έτσι καλυπτουν το ότι εκτος απο όλα αυτα είμαστε η πρώτη χώρα που ένα διεφθαρμένο σύστημα πλουτίζει σε βάρος της κοινωνίας.
Και αυτό το σύστημα προστατεύει την κυβέρνηση γιατι απλούστατα και αυτό προστατεύεται απο αυτήν.

(απο ενεργοί πολίτες Πάρου)

Ο "Σπορέας Αστρων"

2011-03-19T08:38:00.001+02:00

Ο "Σπορέας Αστρων" είναι ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Kaunas, Lituania. Την ημέρα περνάει απαρατήρητο σαν ενας άλλος μπρούτζος, σοβιετική κληρονομιά...
Ημέρα.

όμως σαν φτάνει η νύχτα, το άγαλμα ξαναβρίσκει τ' όνομα του .....

Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι.

Οι εκρήξεις της Φουκοσίμα αποδεικνύουν ότι μας κορόιδευαν, ότι όλα ήταν παραμύθια ή μάλλον ένα μεγάλο ψέμα.

2011-03-17T16:18:00.002+02:00

Πολιτική Κίνηση Συνασπισμού Σύρου-Μυκόνου

Ελευθ. Βενιζέλου 1- Ερμούπολη – Τ.Κ. 84100

Τηλ.& Φαξ: 2281081560

e-mail: synsyrmyk@gmail.com

Ερμούπολη, 17-3-2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

O καταστροφικός σεισμός της Ιαπωνίας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους, που είχε ως συνέπεια και τις εκρήξεις στον πυρηνικό αντιδραστήρα της Φουκοσίμα, δημιουργεί τον μεγαλύτερο εφιάλτη που θα μπορούσε να ζήσει μέχρι τώρα στον ιστορικό της βίο ολόκληρη η Ανθρωπότητα. Ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Μερικοί βιάστηκαν να περιφρονήσουν τις αγωνίες της Αριστεράς και της Οικολογίας που

αδιάκοπα μιλούσαν για τους πυρηνικούς αντιδραστήρες χαρακτηρίζοντας τους ωρολογιακές

βόμβες μαζικής καταστροφής. Μερικοί δήθεν ειδικοί πυρηνικοί επιστήμονες το είχαν για

καύχημα τους μετά το ολοκαύτωμα της ατομικής βόμβας της Χιροσίμας, ότι επιτέλους

μπορούμε να χρησιμοποιούμε την πυρηνική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς, για βελτίωση της παραγωγής. Μερικοί άλλοι, πάλι, θεωρούσαν το ολοκαύτωμα του Τσέρνομπιλ ως χρεοκοπία του κομμουνιστικού συστήματος να παρέχει υψηλή ασφάλεια για τη χρήση πυρηνικής ενέργειας.

Οι εκρήξεις της Φουκοσίμα αποδεικνύουν ότι μας κορόιδευαν, ότι όλα ήταν παραμύθια ή μάλλον ένα μεγάλο ψέμα. Αφελείς πολιτικοί, αρχηγοί ισχυρών χωρών προχώρησαν στη δημιουργία εκατοντάδων πυρηνικών αντιδραστήρων, που πλέον αποτελούν και τη μεγαλύτερη απειλή για τον αφανισμό της Ανθρωπότητας. Με το σεισμό στην Ιαπωνία αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση ασφαλής πυρηνική ενέργεια.

Ο σεισμός της Ιαπωνίας είναι μια αποκάλυψη για τη Διεθνή Κοινότητα να προχωρήσει σε

δυναμικές αποφάσεις για τη σωτηρία του Πλανήτη μας. Οι τελευταίες Συνδιασκέψεις Κορυφής των Αρχηγών Κρατών των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον έχουν καταντήσει θέατρο κοροϊδίας και προσπάθειες προστασίας οικονομικών και στρατιωτικών συμφερόντων, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια όσους αγωνιούν αληθινά για το μέλλον του πλανήτη. Η απειλή του ορατού πλέον κινδύνου της ραδιενέργειας είναι η τελευταία μας ελπίδα για τη σωτηρία μας, τη σωτηρία του Πλανήτη μας, την επιβίωσή μας.

Πολιτική Κίνηση Συνασπισμού Σύρου-Μυκόνου

Δεν υποβαθμίζετε μόνο την εκπαίδευση ... αλλά και τη νοημοσύνη μας

2011-03-17T16:16:00.001+02:00

Πολιτική Κίνηση Συνασπισμού Σύρου-Μυκόνου

Ελευθ. Βενιζέλου 1- Ερμούπολη – Τ.Κ. 84100

Τηλ.& Φαξ: 2281081560

e-mail: synsyrmyk@gmail.com

Ερμούπολη, 17-3-2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Δεν υποβαθμίζετε μόνο την εκπαίδευση ... αλλά και τη νοημοσύνη μας

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην εκπαίδευση που αφορούν σε συγχωνεύσεις σχολείων και

συγκεκριμένα στα δύο Λύκεια του νησιού, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά την καθ΄ όλα

αναξιόπιστη, βαθύτατα αντιδημοκρατική, αλλά και “καθοδηγούμενη” πολιτική της κυβέρνησης

στον τομέα της Παιδείας.

Αναξιόπιστη, καθώς τόσο καιρό παρακολουθούμε τις παλινωδίες του Περιφερειακού Διευθυντή

Εκπαίδευσης, ο οποίος με αντικρουόμενες δηλώσεις, δεσμεύσεις, αναιρέσεις και σε καθεστώς

πλήρους αδιαφάνειας, εμπαίζει το σύνολο της σχολικής κοινότητας αλλά και της τοπικής

κοινωνίας.

Αντιδημοκρατική, καθώς ενώ ως προϋπόθεση για τις συγχωνεύσεις είχε σαφώς διατυπωθεί ότι θα

ήταν η σύμφωνη γνώμη της τοπικής κοινωνίας, οι κ.κ. Ν.Ράπτης και Π.Ρήγας, παρά τις ομόφωνες

αποφάσεις του -“υποκινούμενου” προφανώς- δημοτικού συμβουλίου, δηλαδή των εκλεγμένων

εκπροσώπων της τοπικής κοινωνίας (για να μην ξεχνιόμαστε), παρά τις έγκαιρα διατυπωμένες

αντιρρήσεις των συλλόγων γονέων και καθηγητών, προχώρησαν στην εισήγηση τους για τη

συγχώνευση των Λυκείων, καθώς -κατά δήλωση του κ. Ρήγα- πρόκειται για “καθαρά διοικητικού

τύπου συγχώνευση”.

“Καθοδηγούμενη”, γιατί ενώ σθεναρά η κυβέρνηση διατείνεται ότι “οι συγχωνεύσεις δεν

υπαγορεύονται από καμία λογιστική πολιτική” και γίνονται “με κριτήρια πρωτίστως παιδαγωγικά”,

αποσιωπά ότι στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο 3 ρητά αναφέρεται ότι “Η κυβέρνηση συστήνει

μέχρι τέλη Φεβρουαρίου 2011 μια ανεξάρτητη ειδική ομάδα εκπαιδευτικής πολιτικής με

στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος και της

αποτελεσματικότητας χρήσης πόρων”.

Εφόσον, λοιπόν, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας, οι συγχωνεύσεις

“στοχεύουν σε πιο εύρωστα, πιο δυνατά και πιο μεγάλα σχολεία που θα εξυπηρετούν τον μαθητή”,

αντί οι κυβερνώντες και οι κατά τόπους εκπρόσωποι τους με άκρως αλαζονικό ύφος να

καθυβρίζουν κοινωνικές ομάδες ως “καραγκιόζηδες”, που επιδίδονται σε “ανόητη επαναστατική

γυμναστική”, ως “υποκινητές” και “υποκινούμενους”, ας μας απαντήσουν πρώτα:

1) Εάν τα Λύκεια της Σύρου εμπίπτουν στην κατηγορία των “πολύ μικρών σχολείων που δεν

εξασφαλίζουν τον απαιτούμενο αριθμό μαθητών για την εφαρμογή της κατεύθυνσης και του

ισχύοντος ωρολογίου προγράμματος”;

2) Εάν η συγχώνευση των δύο Λυκείων είναι πράγματι “καθαρά διοικητικού τύπου” και

δεν στοχεύει στη μείωση θέσεων εργασίας εκπαιδευτικών, σε τι θα εξυπηρετήσει το

εκπαιδευτικό σύστημα, σε τι θα ωφελήσει τον μαθητή;

3) Εάν στόχος του Υπουργείου Παιδείας είναι “το νέο γυμνάσιο και λύκειο να είναι χώροι

που θα προάγουν την έρευνα και που ο κάθε μαθητής θα ενεργοποιηθεί”, πώς αυτό θα

πραγματοποιηθεί καλύτερα σε τμήματα 25, 27 ή 30 μαθητών και όχι στις υπάρχουσες τάξεις

των 17 έως 20 μαθητών;

4) Ποια είναι επιτέλους αυτά τα “ανομολόγητα” παιδαγωγικά κριτήρια που υπαγορεύουν τη

συγχώνευση αυτή; Μήπως τα ίδια μ' εκείνα που οδήγησαν στην κατάργηση της ενισχυτικής

διδασκαλίας;

Περιμένοντας τις απαντήσεις, καλούμε την κοινωνία της Σύρου να δώσει την Παρασκευή

18 Μαρτίου, στο Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο, τη δική της ... απάντηση.

Πολιτική Κίνηση Συνασπισμού Σύρου-Μυκόνου

Θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα; Τι θα γίνει με τις καταθέσεις?

2011-03-13T07:17:00.000+02:00

Θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα; Πρακτικά, η χώρα ήδη έχει χρεοκοπήσει από τη στιγμή που δήλωσε αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεών της και εισήλθε κατάσταση έκτακτου δανεισμού της από άλλους φορείς
(Ε.Ε. - ΔΝΤ) και αποδέχθηκε την εφαρμογή του Μνημονίου. Νομικά, η χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει, αφού έχει κατορθώσει να αποπληρώνει κανονικά τα δάνειά της. Κατά τους τελευταίους μήνες, το ερώτημα της "χρεοκοπίας" της χώρας έχει μετεξελιχθεί στο εάν θα υπάρξει αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Αναδιάρθρωση μπορεί να γίνει με έναν από τους παρακάτω τρόπους, ή με συνδυασμούς τους (κατατάσσονται με βάση το πόσο “επώδυνοι” είναι για τους ομολογιούχους): επιμήκυνση διάρκειας αποπληρωμής, μείωση επιτοκίου, μερική απομείωση του προς αποπληρωμή ποσού (haircut ή “κούρεμα”), ολική απομείωση του προς αποπληρωμή ποσού.

Τί μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα; Οπωσδήποτε κάτι από τα παραπάνω, ή και συνδυασμός τους θα συμβεί οπωσδήποτε. Το βέβαιο είναι η επιμήκυνση της οφειλής προς την “τρόικα” (110 δισ. ευρώ). Πολλοί ομιλούν για “κούρεμα” της τάξης του 30% ή και περισσότερο. Βέβαια, όπως έχουμε και σε άλλες περιπτώσεις υποστηρίξει (δείτε ένα από τα παλαιότερα άρθρα μας), εάν η Κυβέρνηση πρόκρινε κάποιου είδους “κούρεμα”, αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα και κυρίως, πριν από την “ανταλλαγή” μη εγγυημένου χρέους με εγγυημένο (το παλαιό χρέος είναι χωρίς καμία εγγύηση και νομική συνέπεια σε περίπτωση μη αποπληρωμής του, ενώ το χρέος προς την τρόικα είναι εγγυημένο με την περιουσία του Δημοσίου).

Εκτιμούμε ότι η απομείωση του ποσού αποπληρωμής των ομολόγων (“κούρεμα”) θα είναι η τελευταία λύση και ότι εάν συμβεί, θα συμβεί μετά το 2013. Εάν συμβεί, δε νομίζω ότι θα ξεπερνά το ποσοστό του 30%. Όμως, πριν συμβεί αυτό, εκτιμούμε ότι θα επιχειρηθεί η χρονική επιμήκυνση του συνόλου του χρέους. Άλλωστε, η ιστορία των εθνικών δανείων, αυτό αποδεικνύει. Οι αγορές δε δέχονται εύκολα το “κούρεμα”. Συναινούν όμως ευκολότερα στη χρονική επιμήκυνση και στη μεταβολή του επιτοκίου.

Βέβαια, δε θα πρέπει ποτέ να αποκλείουμε να μη συμβεί τίποτα από τα παραπάνω. Αυτό άλλωστε προσπαθεί σήμερα η ελληνική Κυβέρνηση. Η χώρα, εάν προσπαθήσει (ή εάν εξαναγκασθεί) μπορεί να καταφέρει να μειώσει το χρέος της, τόσο σε απόλυτα νούμερα, όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ). (Δείτε σχετικό άρθρο). Η άποψή μας: Εκτιμούμε ότι στην παρούσα φάση δε θα γίνει “κούρεμα”, ενώ θα γίνει επιμήκυνση και ενδεχόμενα και μεταβολή του επιτοκίου. ”Κούρεμα” θα μπορούσε να γίνει μετά το 2013. Όμως, πολλά μπορούν να συμβούν έως τότε.

Τί είναι η ελεγχόμενη χρεοκοπία; Ουσιαστικά, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μία κανονική χρεοκοπία. Όμως, στην περίπτωση αυτή, η ενέργεια γίνεται μετά από προετοιμασία των αγορών και εάν θα συμβεί στην περίπτωση της Ελλάδας, μετά από συνεργασία με τους φορείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην ουσία, πρόκειται για μία χρεοκοπία η οποία έχει προαναγγελθεί, έχουν προετοιμασθεί οι αγορές, ενώ θα έχουν υπάρξει και οι λύσεις χρηματοδότησης της χώρας από άλλους φορείς (ενδεχόμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή την τρόικα), αφού οι αγορές θα παραμένουν κλειστές για τη χώρα για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Εάν τελικά η Ελλάδα αναγκασθεί να προχωρήσει σε “κούρεμα” των ομολόγων της, θα πρόκειται για μία περίπτωση “ελεγχόμενης χρεοκοπίας”.

- Τί θα γίνει στα επόμενα χρόνια;
Στο ζήτημα αυτό, η άποψή μας δεν έχει αλλάξει σημαντικά σε σχέση με το προ 13 μηνών άρθρο. Στα επόμενα χρόνια (για διάστημα μεγαλύτερο της 5ετίας), θα επιχειρούνται έντονες δημοσιονομιικές αναπροσαρμογές.

Εκτιμούμε ότι η χώρα μπορεί να πετύχει πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα (δηλαδή η κατάσταση του Προϋπολογισμού ΠΡΙΝ από τον υπολογισμό των τόκων) μέσα στο 2012. Σημειώνουμε ότι για να το πετύχει αυτό, θα πρέπει το τελικό έλλειμμα του Προϋπολογισμού να υποχωρήσει κάτω από το 7%. Εκτιμούμε ότι μπορεί να επιτευχθεί τελικό πλεόνασμα στον Προϋπολογισμό του 2015. Εάν αυτό επιτευχθεί, τότε η χώρα θα μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα του χρέους της και να το μειώσει κάτω από το όριο του 100% έως το 2022, ή και νωρίτερα, εάν επιτευχθούν κάποιες συνθήκες που αναφέρουμε σε παλαιότερο άρθρο (δείτε το άρθρο).

Όμως, τα λόγια είναι πάντα εύκολα. Στην πράξη, αυτό θα σημαίνει:
- Δραματική μείωση του Κράτους. Έως σήμερα, η Κυβέρνηση επιχειρεί τη μείωση του Κράτους, μέσω της μείωσης του κόστους λειτουργίας του. Και αυτό, το επιχειρεί με μείωση των μισθών. Αυτό όμως δε θα έχει σημαντικά αποτελέσματα. Θα πρέπει να αναδιοργανωθούν οι λειτουργίες του Κράτους και παράλληλα να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων. Εκτιμούμε ότι και τα δύο θα συμβούν.

- Επίτευξη ανάπτυξης της οικονομίας. Και αυτό είναι σύνθετο πρόβλημα, αφού θα πρέπει παράλληλα να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα (η αναδιοργάνωση του Κράτους θα βοηθήσει προς το σκοπό αυτό). Παράλληλα, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα επιτευχθεί και μέσω της διατήρησης των μισθών σε χαμηλά επίπεδα. Είναι κρίσιμο και μία εκ των “ων ούκ άνευ” προϋπόθεση για επιτυχία, να υπάρξει άνοδος του ΑΕΠ κατά το 2012, η οποία θα επιταχυνθεί κατά τα επόμενα χρόνια.
Αν και αυτό εξαρτάται κατά πολύ από την εξέλιξη της διεθνούς οικονομίας, εκτιμούμε ότι η επίτευξη ανάπτυξης στην ελληνική οικονομία από το 2012, είναι δυνατό να επιτευχθεί.

- Ανάπτυξη των εξαγωγών και βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου. Ας θυμόμαστε ότι, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στην ουσία σημαίνει τα χρήματα που κάθε χρόνο μεταφέρονται έξω από τη χώρα μας και ότι το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο αποτελεί την αιτία όλων των δεινών που ζούμε σημερα.

- Πολιτική συναίνεση. Ο παράγοντας της στάσης της (κάθε φορά) αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι πολύ κρίσιμος στα επόμενα χρόνια. Η πολιτική συναίνεση, η οποία μπορεί να οδηγήσει και σε κοινωνική συναίνεση, είναι μία επίσης εκ των “ων ουκ άνευ” προϋποθέσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση της.

- Υπάρχει κίνδυνος για τις καταθέσεις μας;
Επαναλαμβάνουμε αυτό που γράφαμε πριν από 13 μήνες. Θεωρητικά, πάντα υπάρχουν κίνδυνοι. Όμως, σήμερα είναι σημαντικά μειωμένοι σε σχέση με το παρελθόν. Και αυτό επειδή: α) έχει μειωθεί ο κίνδυνος της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, β) έχει μειωθεί -έως αποκλεισθεί- ο κίνδυνος επαναφοράς της δραχμής, γ) το τραπεζικό σύστημα έχει ενισχυθεί, ενώ υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθησία και προσοχή από την Τράπεζα της Ελλάδας.

Εάν λάβουμε ως υπόθεση εργασίας ότι αποκλείεται η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τότε ποιοί είναι οι κίνδυνοι για τις καταθέσεις μας;
Είναι ο κίνδυνος της κατάρρευσης κάποιας τράπεζας. Μία τράπεζα μπορεί να καταρρεύσει, σε περίπτωση “κουρέματος” των ελληνικών ομολόγων, ή σε περίπτωση μαζικού πανικού και μαζικών αναλήψεων από τις τράπεζες (όμως, εάν υποτεθεί ότι θα κινδύνευε να συμβεί κάτι τέτοιο, απλούστατα η Κυβέρνηση θα έθετε όριο στις αναλήψεις, για κάποιο διάστημα).

Κινδυνεύει κάποια ελληνική τράπεζα με κατάρρευση;
Αυτό είναι ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα... Και δυστυχώς, δε μπορεί να υπάρξει απάντηση, αφού σε καμία περίπτωση δε μπορεί κάποιος “απ’ έξω” να έχει άποψη για το ζήτημα. Παράλληλα, τα διάφορα stress test που διεξήχθησαν, ή αυτό που θα διεξαχθεί κατά τις προσεχείς βδομάδες, δεν κοινοποιούνται, ενώ επίσης αμφισβητούνται ως προς την ικανότητά τους να διαγνώσουν την “υγεία” μίας τράπεζας.

Όμως, οι καταθέσεις είναι εγγυημένες;
Οι καταθέσεις είναι εγγυημένες από το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων, έως το ποσό των 100.000 ευρώ. Όμως, γεννάται το πρακτικό ερώτημα για το τί είδους εγγύηση μπορεί να δώσει ένα χρεοκοπημένο Κράτος; Σε περίπτωση που χρειασθεί να ενεργοποιηθεί το Ταμείο, το Κράτος έχει χρήματα να πληρώσει τους δικαιούχους, ή θα τους πληρώσει και αυτούς με ...ομόλογα;

διαβάστε αναλυτικά στο Eurocapital.gr
Υπάρχει κίνδυνος αιφνίδιας φορολόγησης των καταθέσεων;
Ισχύει ακριβώς η ίδια απάντηση που είχαμε δώσει και παλαιότερα:
Η θεωρία μας λέει ότι το Κράτος, έχει τη νομική ισχύ (π.χ. με την έκδοση μίας Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου) ένα Σάββατο βράδυ, να κάνει τα πάντα: να φορολογήσει, να πάρει ένα ποσοστό από τις καταθέσεις, να πάρει ένα ποσοστό από καταθέσεις πάνω από ένα ύψος, ή που ανήκουν σε μία κατηγορία προσώπων. Βέβαια, στην πράξη, αυτά είναι πολύ δύσκολο να γίνουν. Και αποτελούν την έσχατη των εσχάτων λύση. Θεωρητικά, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει εάν αποτύγχαναν τα μέτρα της Ε.Ε. και στη συνέχεια τα μέτρα του ΔΝΤ προς το οποίο αναγκαστικά θα καταφεύγαμε.
Άλλωστε, στη χώρα μας υπάρχει προηγούμενο με το Αναγκαστικό Δάνειο του 1923, όταν ξαφνικά και "εν μία νυκτί" αποφασίστηκε να κοπούν (στην κυριολεξία να κοπούν) στα δύο όλα τα χαρτονομίσματα άνω των 50 δραχμών, με το μισό χαρτονόμισμα να πηγαίνει αναγκαστικά στην πληρωμή ενός δανείου που έπρεπε να πάρει τότε η Κυβέρνηση για τη ρύθμιση των αναγκών που είχαν προκύψει από την έλευση των προσφύγων. Όμως, άλλο πράγμα η μεταπολεμική -ηττημένη- Ελλάδα του 1923 και άλλο η Ελλάδα της Ευρωζώνης του 2010.

Υπάρχει λόγος για “εξαγωγή” κεφαλαίων στο εξωτερικό;
Κατά την άποψή μας, εάν τα όσα ισχυριζόμαστε παραπάνω έχουν βάση, τότε δεν υπάρχει λόγος. Πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο να επιλέξουμε μία “κραταιά” και ισχυρή Τράπεζα στην Ελλάδα, παρά να ψάχνουμε τις λύσεις του εξωτερικού (οι οποίες έχουν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από πολλούς επιτήδειους). Δηλαδή, σήμερα ο “συστημικός” κίνδυνος (κίνδυνος του περιβάλλοντος, ή κίνδυνος της χώρας) δείχνει να μειώνεται, ενώ αυξάνεται ο “μη συστημικός” κίνδυνος (κίνδυνος από την εταιρία).

Σε περίπτωση “κουρέματος” των ομολόγων, κινδυνεύουν οι καταθέσεις;
Όχι. Δε κινδυνεύουν. Επειδή στην περίπτωση αυτή θα απομειωθεί η αξία των ομολόγων. Τα χρήματα που κυκλοφορούν στην οικονομία (και σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα χρήματα που βρίσκονται στις τράπεζες) δεν έχουν λόγο να κινδυνεύσουν. Στην περίπτωση αυτή, όπως αναφέραμε παραπάνω, οι καταθέσεις μας μπορούν να κινδυνεύσουν μόνον εάν “καταρρεύσει” η Τράπεζα που έχουμε επιλέξει. Όμως, αυτός είναι ένας από τους λόγους που “ωθούνται” σήμερα οι τράπεζες να συνεργασθούν και να συγχωνευθούν.

- Γιατί φεύγουν χρήματα προς το εξωτερικό;
Ο ρυθμός φυγής έχει σήμερα μειωθεί. Πρώτον επειδή όσοι ήταν να τα βγάλουν τα έβγαλαν και δεύτερο και κυριότερο, επειδή έχει μειωθεί δραματικά ο κίνδυνος να συμβεί κάτι στις καταθέσεις μας.
Άλλωστε, αντί να βγάλει κάποιος χρήματα στο εξωτερικό και εάν εξακολουθεί να πιστεύει ότι επέρχεται κάποια καταστροφή, τότε μπορεί να επιλέξει και άλλους τρόπους “προφύλαξης”. Για παράδειγμα, μπορεί να αγοράσει μέσω της χρηματιστηριακής εταιρίας του γερμανικά ομόλογα, ή ομόλογα άλλου κράτους (Ολλανδία, Δανία κλπ) ή άλλου νομίσματος (ΗΠΑ, Ελβετία, κλπ).

- Πώς μπορεί κάποιος να βγάλει χρήματα στο εξωτερικό;
Στο ερώτημα αυτό και πάλι δεν έχω να προσθέσουμε κάτι περισσότερο απ’ αυτό που γράφαμε πέρυσι. Παράλληλα, ακόμη και εάν γνώριζαμε κάτι περισσότερο, δεν θα είχαμε την πρόθεση να το γράψουμε, αφού έτσι μπορεί να κατηγορηθούμε από τις διάφορες αρχές. Έτσι, απλά επαναλαμβάνουμε το περυσινό κείμενο. Δυστυχώς, εδώ οι γνώσεις μου είναι "φτωχές". Ακούω και γω "ιστορίες" από διάφορους που το έκαναν οι ίδιοι ή άκουσαν από άλλους που το έκαναν. Εδώ πραγματικά, η εφευρετικότητα του νεοέλληνα οργιάζει!

- Άνοιγμα λογαριασμών σε ξένες άλλες χώρες: Δεν είναι εύκολο, είναι δαπανηρό (αφού απαιτούνται ταξίδια κλπ), δεν είναι πάντα εφικτό (λόγω περιορισμών, πόθεν έσχες κλπ), αλλά είναι το πιο σίγουρο. Εάν τελικά επέλεγα να κάνω κάτι τέτοιο, θα προτιμούσα χώρες όπως ή Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, ή λογαριασμό σε ευρώ στην Αγγλία. Θα απέφευγα τις χώρες του "ευρωπαϊκού νότου", τη Γαλλία και την Κύπρο. Σε κάθε περίπτωση, πριν έκανα κάτι τέτοιο θα ζητούσα την άποψη ενός τραπεζίτη, χρηματιστή ή δικηγόρου.

- Άνοιγμα λογαριασμών σε ξένες τράπεζες στην Ελλάδα (εδώ αναφέρεται και το ερώτημα του συνδρομητή μας): Δεν έχω άποψη, αφού δε μπορώ να γνωρίζω πόσο αποφεύγονται τα ρίσκα σε πιθανή νομοθετική πράξη της Ελλάδας. Εδώ απαιτούνται οι γνώσεις νομικού συμβούλου και όχι οικονομικού.

- Άνοιγμα χρηματιστηριακών λογαριασμών σε ξένες Χρηματιστηριακές, ή σε ελληνικές Χρηματιστηριακές που συνεργάζονται ή που είναι θυγατρικές ξένων, τους οποίους μπορούμε να χειριστούμε απ' εδώ: Είναι μία λύση.

- Ανάληψη ευρώ από την τράπεζα και κρύψιμο κάτω από το πάπλωμα: Είναι και αυτό μία λύση, αλλά μην το πείτε αριστερά και δεξιά. Επειδή είτε θα σας κλέψουν, είτε θα πουν ότι είστε νευρωτικοί. Είτε και τα δύο...

Η κατάσταση εξακολουθεί να είναι κρίσιμη. Σε σχέση με πριν από 13 μήνες, η χώρα πέτυχε να ξεφύγει από τον κίνδυνο της “απόλυτης” ή χαώδους χρεοκοπίας. Ακόμη και εάν κάποια στιγμή αναγκασθεί να προσφύγει στη λύση του “κουρέματος”, αυτό θα γίνει ελεγχόμενα, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους της και σε μία μεγαλύτερη σύμπνοια.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτών των 13 μηνών είναι ότι η κοινωνία (αν όχι στο σύνολό της, τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος της) και ένα μέρος των πολιτικών της, αντιληφθήκαμε ότι η πορεία της χώρας ήταν στραβή. Η πορεία της κοινωνίας ήταν στραβή. Οι αξίες της είχαν μεταλλαχθεί. Αντιληφθήκαμε ότι δε μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με δανεικά. Ότι δε μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε αντιπαραγωγικοί και μη ανταγωνιστικοί. Ότι δε μπορούμε να εξακολουθούμε να φοροδιαφεύγουμε. Ότι θα πρέπει να μην αποδεχόμαστε τους φοροφυγάδες γύρω μας. Ότι, εάν θέλουμε ένα Κράτος που να μας παρέχει αγαθά, αυτό το Κράτος θα πρέπει να έχει τους απαραίτητους πόρους. Αντιληφθήκαμε επίσης ότι το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο. Ότι η Ελλάδα είναι μία πλούσια χώρα, με φτωχό κράτος, πλούσιος πολίτες και ακόμη πλουσιότερους πολιτικούς. Αντιληφθήκαμε τέλος ότι, εάν θέλουμε να ζήσουμε καλά, τόσο ως άτομα, όσο και ως χώρα, θα πρέπει να δουλέψουμε. Να δουλέψουμε σκληρά. Και ότι, όταν δανειζόμαστε, θα πρέπει να τα επιστρέφουμε. Και συνεπώς, θα πρέπει να προσέχουμε όταν δανειζόμαστε. Τόσο ως άτομα, όσο και ως Κράτος.

Μπροστά μας έχουμε μία δύσκολη, πολύ δύσκολη περίοδο. Δε μπορούμε να συνεχίσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε. Όμως, εκτιμούμε (κάτι που αναφέρουμε ακόμη και πριν εκδηλωθεί η παρούσα κρίση) ότι, η χώρα θα αλλάξει προς το καλύτερο. Αναγκαστικά έστω, αλλά θα αλλάξει. Βέβαια, μία γενιά ανθρώπων δείχνει να πηγαίνει χαμένη (στην πραγματικότητα, η κρίση ανταγωνιστικότητας ξεκίνησε από τα τέλη της δεκεατίας του 1990 και θα συνεχισθεί -ως “κρίση χρέους” πλέον- τουλάχιστον μέχρι το 2025. Όμως, υπάρχει τουλάχιστον η ελπίδα, η επόμενη γενιά να ζήσει, να εργασθεί και να αναπτυχθεί σε μία πιο λογική και καλύτερα ενταγμένη στο διεθνές περιβάλλον χώρα και σε μία κοινωνία με πιο ισχυρές αξίες.

Για τη χρηματιστηριακή αγορά:
Διατηρούμε την άποψη των τελευταίων μηνών. Η χρηματιστηριακή αγορά της Αθήνας έχει ξεπεράσει τα χειρότερα και το μεγαλύτερο κίνδυνο (αυτά ήταν πέρυσι την άνοιξη έως τις αρχές του καλοκαιριού). Σήμερα, έχει σημειώσει ό,τι πτώση μπορούσε να σημειώσει. Αλλά και εάν ακόμη οι εξελίξεις την οδηγήσουν χαμηλότερα, δεν είναι μεγάλο το μέγεθος των απωλειών που μπορεί πλέον να έχει.

Μπροστά μας, η αγορά ίσως να έχει ακόμη αρκετές διακυμάνσεις. Όμως, δεν έχει πολύ μεγάλο ρίσκο “προς τα κάτω”. Από την άλλη πλευρά, εάν κατά το επόμενο διάστημα υπάρξουν κάποιες θετικές εξελίξεις στην υπόθεση του ελληνικού χρέους (π.χ. επιμήκυνση, μείωση επιτοκίου, έκδοση ευρωομολόγων, ή και συνδυασμός αυτών) ή θετικές εξελίξεις στα ελληνικά μακροοικονομικά (μείωση ελλείμματος, επίτευξη στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας κλπ), τότε η άνοδος που θα επιτευχθεί, θα είναι πάρα πολύ σημαντική.

Εδώ που βρισκόμαστε, είναι υπόθεση χρόνου. Αναμονής, επιμονής και αποφυγής κινήσεων που βασίζονται στο συναίσθημα και κυρίως στο συναίσθημα που δημιουργείται ακούγοντας τα δελτία ειδήσεων ή τους δημοσιογράφους.

Επενδύσεις στο εξωτερικό:
Πέρυσι, απερίφραστα εκφράζαμε την άποψη ότι η ελληνική αγορά θα συναντούσε προβλήματα και ότι οι επενδύσεις στο εξωτερικό αποτελούσαν μία απάντηση και μία ευκαιρία για καλή απόδοση.
Σε γενικές γραμμές, η άποψή μας ήταν ορθή. Βέβαια, υπολογίζαμε μεγαλύτερες αποδόσεις από τις αναπτυσσόμενες αγορές, κάτι που δε συνέβη σε όλες. Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν μεγάλες αποδόσεις στις αναπτυγμένες αγορές.

Η διεθνής οικονομία κινείται θετικά. Βέβαια, έχει κινδύνους και εκτακτες καταστάσεις (πρόβλημα με τις τιμές του πετρελαίου και λόγω των εξελίξεων στα κράτη της Β. Αφρικής). Οι διεθνείς αγορές θα συνεχίσουν τη θετική τους πορεία. Και θα πρέπει να “κοιτάμε” και προς τα εκεί.
Όμως, αντίθετα από πέρυσι, φέτος -και αυτό ενδέχεται να ισχύει ακόμη περισσότερο κατά το 2012- θα πρέπει να “κοιτάμε” περισσότερο προς την Ελλάδα. Οι τιμές των ελληνικών μετοχών είναι χαμηλά και ο κίνδυνος περαιτέρω υποχώρησης είναι και χαμηλός, αλλά και προσωρινός. Οι εξελίξεις θα έλθουν -όταν θα έλθουν- από τον τομέα του δημόσιου χρέους. Και μπορεί να σημάνουν μία κίνηση εξισορρόπησης της ελληνικής αγοράς σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα.

Κάτι πολύ σημαντικό: Μη δίνετε μεγάλη σημασία σε όσα λένε οι δημοσιογράφοι. Οι δημοσιογράφοι είναι συχνά άτομα χωρίς μεγάλες γνώσεις, αναγκασμένοι να ασχολούνται με πολλά θέματα (τη μία μέρα γίνονται σεισμόλόγοι, την άλλοι γιατροί και την επόμενοι οικονομολόγοι) και κυρίως, είναι “αγχωμένοι” να “βγάλουν” την είδηση και να “συγκινήσουν” το κοινό τους. Και καθ’ όσον συχνά αποκτούν μία μεγάλη (έως υπερφίαλη) ιδέα για τον εαυτό τους, συνηθίζουν να υπερβάλουν μέσα στην άγνοια ή την ημιμάθειά τους.

Είναι απίστευτο τί ακούγεται αυτές τις μέρες ακόμη και από “εξειδικευμένα” κανάλια, ή ακόμη και από “εξειδικευμένους” τραπεζικούς συντάκτες! Να εμπιστεύεστε πάντα τους ειδικούς, τους πιστοποιημένους από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ή άλλους φορείς και κυρίως αυτούς που γνωρίζετε από καιρό και τους έχετε “δοκιμάσει” και σε άλλες κρίσεις.

Το ζήτημα που θίγουμε, δε μπορεί να εξαντληθεί σε ένα σχόλιο, όσο εκτεταμένο και εάν είναι αυτό. Λόγω του ενδιαφέροντος που -φυσιολογικά- υπάρχει αυτή την περίοδο, θα δημοσιεύουμε περισσότερα άρθρα για την “κρίση του ελληνικού χρέους” και τις εξελίξεις της. Παράλληλα θα προσπαθήσουμε να αναδημοσιεύουμε και αριθμό άρθρων από ξένα ΜΜΕ.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/03/blog-post_3748.html#ixzz1GSCFhq8c

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ Ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ..........

2011-03-12T08:07:00.001+02:00

Με δικαστική απόφαση ο γιός υποχρεούται να συντηρεί τον πατέρα

Ανατρέπει τα μέχρι στιγμής δεδομένα απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Αθήνα που υποχρεώνει γιο να συντηρεί οικονομικά τον ηλικιωμένο και άπορο πατέρα του, καταβάλλοντας του μηνιαία διατροφή 900 ευρώ.

Με τη δικαστική απόφαση αναγνωρίζεται για πρώτη φορά με βάσει τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα ,ότι υποχρέωση διατροφής δεν έχουν μόνο οι γονείς προς τα παιδιά αλλά και εκείνα, εφόσον ενηλικιωθούν προς τους ηλικιωμένους γονείς τους.

Και ιδιαίτερα μάλιστα όταν υπάρχει οικονομική αδυναμία εκ μέρους των γονιών σε αντίθεση με την οικονομική ευμάρεια των παιδιών τους. Για αυτό το λόγο προσέφυγε στη Δικαιοσύνη ο 70χρονος πατέρας που δικαιώθηκε και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας ενώ είναι αναγκασμένος πλέον να διαμένει στα σπίτια που έχουν οι αδελφές του για να τα βγάζει πέρα.

Όπως αναφέρει στην αίτησή του, η σύνταξή που παίρνει μαζί με το ΕΚΑΣ μόλις που φτάνει τα 680 ευρώ. Τα χρήματα αυτά δεν του επιτρέπουν να καλύψει τα έξοδα διαμονής του, τη διατροφή του, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αλλά και την οικιακή βοηθό που χρειάζεται αφού έχει κριθεί ανίκανος με ποσοστό αναπηρίας 85% και ανατομικής βλάβης 70%.

Ύστερα μάλιστα από το θάνατο της συζύγου του, η κατάσταση της υγείας του 70χρονου χειροτέρεψε και αυτή τη στιγμή είναι επιβεβλημένη η παρουσία τρίτου προσώπου για να τον βοηθάει. Αδυνατώντας ο ίδιος να ανταπεξέλθει στις βασικές του βιοτικές ανάγκες, χρειάστηκε να πωλήσει ακόμη και το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που είχε, το σπίτι του.

Και τώρα, το μοναδικό αποκούμπι του είναι οι αδελφές του οι οποίες όμως και αυτές αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας αλλά και οικονομικά. Ο μοναχογιός του, ανθυποπλοίαρχος στο επάγγελμα με μηνιαίες αποδοχές περίπου 6.000 ευρώ έχοντας ιδιόκτητο σπίτι, τον έδιωξε απ’ αυτό. Ο 70χρονος αναγκάστηκε να στραφεί δικαστικά σε βάρος του μοναχογιού του απ’ τον οποίο ζήτησε να του καταβάλει προσωρινή διατροφή 2.000 ευρώ το μήνα.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας, με την απόφαση του πείστηκε απ’ τους ισχυρισμούς του 70χρονου ότι ο ίδιος βρίσκεται σε «κατάσταση απορίας» ενώ αντίθετα ο γιος του είναι οικονομικά εύπορος για να μπορεί να του καταβάλει μηνιαία διατροφή, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο τη δική του.

Έτσι, το δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτή την αίτησή του 70χρονου, υποχρεώνοντας το γιο του να του καταβάλει μηνιαία διατροφή. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, ο γιος «είναι σε θέση και υποχρεούται να καταβάλλει στον αιτούντα πατέρα του, ως προσωρινή μηνιαία διατροφή το ποσό των 900 ευρώ.

Το υπόλοιπο ποσό, δε απαιτείται για την κατά μήνα διατροφή του θα την καλύπτει ο ίδιος με το εισόδημά του». Ο ηλικιωμένος θα πρέπει να εισπράττει, σύμφωνα με την απόφαση, το ποσό της διατροφής τις τρεις πρώτες ημέρες του μήνα και εάν υπάρξει καθυστέρηση θα πρέπει να του καταβληθεί με τόκο.
zougla

Βιβλική καταστροφή..

2011-03-12T07:59:00.001+02:00

Βιβλική καταστροφή..

Παρέσυρε τα πάντα το τσουνάμι.. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, οι νεκροί είναι 337 και οι αγνοούμενοι 531, ενώ σε περίπου 627 έχουν ανέλθει οι τραυματίες. Ωστόσο, σύμφωνα με το πρακτορείο Kyodo, ο αριθμός των νεκρών αναμένεται να ξεπεράσει τους χίλιους. Περίπου 1.200 κατοικίες στην περιοχή έχουν πληγεί. Πάνω απο 1.800 σπίτια....

καταστράφηκαν στην περιοχή της επαρχίας Φουκουσίμα. Ένα πλοίο που μετέφερε 100 ανθρώπους παρασύρθηκε από το τσουνάμι- άγνωστη η τύχη των επιβατών, ενώ αγνοείται και η τύχη 2 τρένων που παρασύρθηκαν απο το τσουνάμι.. Δείτε μερικές ακόμα εικόνες που κόβουν την ανάσα..

Αμερικανός φυσικός:"Η μεγαλύτερη επιστημονική απάτη της ιστορίας η υπερ-θέρμανση του πλανήτη"

2011-03-12T02:21:00.000+02:00

O διακεκριμένος Αμερικανός καθηγητής φυσικής Harold Lewis, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, παραιτήθηκε από την ένωση αμερικανών φυσικών APS (American Physical Society) καταγγέλλοντάς την ότι εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα αλλά και κατηγορώντας τα μέλη της για χρηματισμό, για τη συντήρηση όπως λεει της μεγαλύτερης επιστημονικής απάτης αυτής της παγκόσμιας υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Ο Αμερικανός καθηγητής στην οργισμένη και λάβρα επιστολή παραίτησής του προς το πρόεδρο της APS ο Lewis αναφέρει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων:

«Για λόγους που θα φανούν στη συνέχεια καλύτερα η περηφάνια που είχα παλαιότερα όντας μέλος της ένωσης έχει εκπέσει σήμερα σε ντροπή και είμαι υποχρεωμένος, χωρίς πάντως καμιά ικανοποίηση να υποβάλλω την παραίτησή μου. Είναι φυσικά το μεγάλο ψέμα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης του πλανήτη το οποίο κυριολεκτικά απορροφά τρισεκατομμύρια δολάρια, που έχει διαφθείρει τόσους πολλούς επιστήμονες και έχει παρασύρει όλη την APS σαν ένα μεγάλο κύμα. Είναι η μεγαλύτερη και πιο "επιτυχημένη" επιστημονική απάτη που έχω δει σε όλη μου τη ζωή σαν φυσικός. Οποιοσδήποτε έχει την παραμικρή αμφιβολία για αυτό θα πρέπει να ανατρέξει στα παγκόσμια κλιματολογικά στοιχεία (Climate Gate documents). Δεν πιστεύω πως υπάρχει ούτε ένας φυσικός ούτε και επιστήμονας που θα διαβάσει τα στοιχεία αυτά χωρίς να νιώσει αποστροφή. Και τι έκανε ο APS σαν οργανισμός ενόψει αυτής της πραγματικότητας; Αποδέχθηκε την διαφθορά σαν κανόνα και πήγε μαζί με το ρεύμα.»

Ο Lewis στη συνέχεια επικρίνει την APS για συγκεκριμένες μεθοδεύσεις εναντίον όσων από την επιστημονική κοινότητα των ΗΠΑ επιχείρησαν να φέρουν προς συζήτηση. Στη συνέχεια παρατηρεί:

«Στο ενδιάμεσο διάστημα το σκάνδαλο της υπερθέρμανσης του πλανήτη ξέσπασε στα ΜΜΕ και οι μηχανισμοί αυτών που έκρουαν το κώδωνα του κινδύνου αποκαλύφθηκαν στον κόσμο. Ήταν μια απάτη που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί και δεν έχω λόγια για να περιγράψω την έκτασή της. Και πια ήταν η επίπτωσή της στην στάση της APS; Καμία. Καμία τίποτα. Αυτό δεν είναι επιστήμη. Άλλες δυνάμεις απεργάζονται σχέδια εδώ».

Και ο παλαίμαχος Αμερικανός φυσικός τελειώνει την επιστολή του λέγοντας: «Νιώθω την ανάγκη να προσθέσω και κάτι ακόμη και αυτό είναι εικασία καθώς είναι επικίνδυνο να σχολιάζει κανείς τα κίνητρα άλλων ανθρώπων. Αυτή η συνωμοσία όμως στο «αρχηγείο» της APS είναι τόσο παράξενη που δεν αρκεί μια απλή εξήγηση για αυτή την κατάσταση. Κάποιοι ισχυρίζονται πως οι σημερινοί φυσικοί δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο ήταν παλιά. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Νομίζω πως είναι θέμα χρημάτων, ακριβώς αυτό που ο Eisenhower είχε προειδοποιήσει μισό περίπου αιώνα πριν. Υπάρχουν στην πραγματικότητα τρισεκατομμύρια δολάρια που εμπλέκονται στην ιστορία για να μην πω τίποτα για τη φήμη και τη δόξα (αλλά και για μαγευτικά ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς) που είναι συνυφασμένα με το να είσαι μέλος του κλαμπ. Το δικό σας τμήμα της φυσικής κύριε πρόεδρε, θα χάσει εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο, εάν η φούσκα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης του πλανήτη σκάσει. Όπως ένα παλιό ρητό λεει δεν χρειάζεται είσαι μετεωρολόγος για δεις προς τα που φυσά ο άνεμος, και καθώς δεν είμαι φιλόσοφος, δεν πρόκειται να επιχειρήσω να ανακαλύψω σε πιο σημείο συναντάται το προσωπικό συμφέρον με τη διαφθορά αλλά μια προσεκτική ανάγνωση των δεδομένων των κλιματολογικών συνθηκών καταστά σαφές πως αυτό δεν είναι μια Ακαδημαϊκή ερώτηση».

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ: Μετρήσαμε τις συσκευές που συνήθως χρησιμοποιούμε σε μια ημέρα

2011-03-11T08:10:00.000+02:00

Μετρήσαμε τις συσκευές που συνήθως χρησιμοποιούμε σε μια ημέρα

Η μέτρηση πραγματοποιήθηκε παρουσία του ερευνητή του «Δημόκριτου», κ. Δημήτρη
Κοσμόπουλου στο σπίτι μιας τετραμελούς οικογένειας. Το όριο ασφαλείας που
θέτουν οι περισσότεροι ερευνητές αλλά και οι κατασκευαστές των μετρητών είναι
τα 5,8 μιλιβάτ/τ.μ. εφόσον η έκθεσή μας στην ακτινοβολία είναι..
διαρκής. Οι εθελοντές μας, ένα νεαρό ζευγάρι με δύο παιδιά 3 και 5 ετών,
παρακολούθησαν με περιέργεια και αγωνία το πείραμα και πριν φύγουμε, τα
ασύρματα τηλέφωνα είχαν εξαφανιστεί, ο πομπός του ασύρματου Ιντερνετ είχε μπει
στην αποθήκη και η οικοδέσποινα θα αγόραζε επειγόντως hands free! Να λοιπόν η
«ακτινογραφία» μιας συνηθισμένης μέρας.

07.15 Κινητό τηλέφωνο
365 φορές πάνω από το όριο!

Συνήθως η ημέρα μας αρχίζει μ' ένα τηλεφώνημα. Σύμφωνα με τα διεθνή όρια
ασφαλείας, η ακτινοβολία δεν πρέπει να ξεπερνά τα 5 με 6 μιλιβάτ/ανά
τετραγωνικό μέτρο. Ο οικιακός μετρητής έδειξε 1.827(!) μιλιβάτ -365 φορές πάνω
από το όριο -τη στιγμή που το τηλέφωνο καλούσε, όπως και κατά τη διάρκεια της
συνομιλίας ! Να σημειώσουμε ότι στη δική μας μέτρηση η απόσταση μετρητή -
κινητού ήταν περίπου 10 εκατοστά, ενώ όταν συνομιλούμε χωρίς hands free, το
κινητό εφάπτεται στο κεφάλι και η απόσταση. μηδενίζεται.

Oταν το κινητό φορτίζει, η μέτρηση κυμαίνεται σε φυσιολογικά όρια, ωστόσο οι
ειδικοί συμβουλεύουν να μη φορτίζουμε το κινητό δίπλα στο κεφάλι μας. Σε
κλειστούς, μικρούς χώρους, όπως το ασανσέρ, το αυτοκίνητο ή τα τούνελ των
αυτοκινητοδρόμων, η ακτινοβολία αυξάνεται, καθώς το κινητό προσπαθεί πιο έντονα
να «πιάσει» σήμα.

09.30 Ασύρματο δίκτυο Ιντερνετ (router)
Μην ξεχνάτε να το κλείνετε

Η ελευθερία που μας προσφέρει η ασύρματη τεχνολογία είναι πολύ σημαντική, ενώ
το γεγονός ότι αποφεύγουμε τα ενοχλητικά καλώδια την κάνει ακόμη πιο δημοφιλή.
Το απαραίτητο router τοποθετείται τις περισσότερες φορές στο γραφείο ή σε
οποιοδήποτε άλλο σημείο υπάρχει υποδοχή τηλεφώνου, συχνά δίπλα στον καναπέ,
όπου περνάμε τη μισή ημέρα, ή ακόμα χειρότερα στην κρεβατοκάμαρα. Στο σπίτι,
όπου έγινε η μέτρηση, το router είναι τοποθετημένο σ' ένα ντουλάπι δίπλα στο
κρεβάτι. Η μέτρηση έδειξε 15,20 μιλιβάτ, τριπλάσια από το όριο, σε απόσταση 10
εκατοστών, ενώ δίπλα στην κεραία η ακτινοβολία άγγιξε τα 578 μιλιβάτ (100 φορές
μεγαλύτερη του ορίου)! Υπολογίστε ότι αυτό το ποσό εκπέμπεται συνεχώς, όσο το
router παραμένει αναμμένο - ακόμη κι όταν δεν χρησιμοποιείτε το Ιντερνετ. Αρα,
μπορεί η ακτινοβολία να είναι μικρότερη του κινητού π.χ., όμως τη λαμβάνετε
συνεχώς.

14.00 Ασύρματος back server
Μακριά του όσο λειτουργεί

Πρόκειται για ένα σκληρό δίσκο, ο οποίος συνδέεται ασύρματα με τον υπολογιστή
μας και κάνει backup στα πολύτιμα αρχεία μας. Η θέση του συνήθως είναι πάνω
στο γραφείο μας, αλλά στο σπίτι όπου έγινε η μέτρηση οι οικοδεσπότες τον είχαν
τοποθετήσει κάτω από το κρεβάτι τους.

Και οι δύο αυτές θέσεις είναι ακατάλληλες, αφού η μέτρηση έδειξε 15,20 μιλιβάτ,
τρεις φορές πάνω από το όριο. Η συσκευή εκπέμπει ακτινοβολία φυσικά την ώρα
που λειτουργεί, λαμβάνοντας ασύρματα και αποθηκεύοντας τα αρχεία σας. Την ώρα
που αυτό συμβαίνει, καλό είναι να είστε μακριά από τη συσκευή. Οταν την έχετε
κλειστή, μπορείτε να την τοποθετείτε οπουδήποτε θέλετε.

16.00 Φούρνος μικροκυμάτων
Από μακριά κι αγαπημένοι

Μεσημέρι έφτασε, ώρα για φαγητό. Από τις πλέον δημοφιλείς οικιακές συσκευές
στις σύγχρονες κουζίνες είναι ο φούρνος μικροκυμάτων, που προσφέρει ευκολία
και χρόνο. Συχνά μάλιστα δεν τον χρησιμοποιούμε μόνο για να ζεστάνουμε για λίγο
το φαγητό μας, αλλά για πολύ περισσότερη ώρα, προκειμένου να ξεπαγώσουμε
τρόφιμα, να ψήσουμε ή να ζεστάνουμε νερό. Ειδικά δε τα τελευταία χρόνια, στις
καινούργιες κουζίνες, η θέση του βρίσκεται περίπου στο ύψος του κεφαλιού και
συνήθως όση ώρα λειτουργεί στεκόμαστε μπροστά του σε μικρή απόσταση. Η μέτρησή
μας έδειξε 11,53 μιλιβάτ, διπλάσια του ορίου, σε μια απόσταση 20 - 30
εκατοστών. Εν ολίγοις: αφήστε τον να δουλεύει μόνος του, όση ώρα λειτουργεί
καλό είναι να απομακρύνεστε, και εσείς και κυρίως τα μικρά παιδιά. Αυξημένη σε
σχέση με τα επιτρεπτά όρια είναι η ακτινοβολία που εκπέμπει και ο συμβατικός
φούρνος όταν λειτουργεί, οπότε καλό είναι και σε αυτή την περίπτωση να κάνετε
το ίδιο.

20.50 Ενδοεπικοινωνία Baby Phone
Χαμηλή ακτινοβολία, αλλά όχι για παιδιά

Την πολύ χρήσιμη αυτή συσκευή οι γονείς την χρησιμοποιούν σε καθημερινή βάση,
κυρίως το βράδυ, όταν το μωρό ή το παιδί κοιμάται. Πολλοί δε, για να είναι
σίγουροι ότι θα ακούσουν και τον παραμικρό θόρυβο που θα κάνει το παιδί, το
τοποθετούν ακόμα και μέσα στο κρεβατάκι ή την κούνια του. Η μέτρηση δίπλα στην
κεραία έδειξε 3,20 μιλιβάτ, κάτω του ορίου, ενώ σε απόσταση 20 εκατοστών η
ακτινοβολία έπεσε κάτω από το μηδέν.

Ωστόσο, τα παιδιά και ειδικά τα βρέφη είναι πολύ ευαίσθητα ακόμα και σε χαμηλά
επίπεδα ακτινοβολίας. Καλό είναι λοιπόν να το τοποθετείτε σε μια απόσταση
μεγαλύτερη του μέτρου. Αλλωστε, οι συσκευές αυτές είναι υπερβολικά ευαίσθητες
και πιάνουν και από μεγαλύτερη απόσταση τους ήχους.

23.05 Ασύρματο τηλέφωνο
Η ύπουλη ακτινοβολία

Στα περισσότερα σπίτια η θέση του ασύρματου τηλεφώνου είναι στο κομοδίνο δίπλα
στο κρεβάτι, στο τραπεζάκι του καναπέ ή στο γραφείο, σε σημεία δηλαδή στα οποία
περνάμε πολλές ώρες της ημέρας και της νύχτας μας. Ακόμα και όταν δεν μιλάμε
όμως με το ασύρματο τηλέφωνο, η βάση του εκπέμπει συνεχώς ακτινοβολία, και αυτό
είναι το ύπουλο σε αυτή την περίπτωση. Η μέτρηση έδειξε 31,40 μιλιβάτ,
πενταπλάσια του ορίου, δίπλα στη βάση του τηλεφώνου. Οταν τοποθετήσαμε τον
μετρητή στο μαξιλάρι, στο σημείο δηλαδή που βρίσκεται το κεφάλι μας επί
τουλάχιστον οχτώ ώρες κάθε βράδυ, έδειξε 10,76 μιλιβάτ, νούμερο δύο φορές πάνω
από τα επιτρεπτά όρια. Σκεφτείτε ότι μπορεί να μην αγγίζει την τιμή του κινητού
κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, αυτό όμως εκπέμπει χωρίς καμιά διακοπή!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

Καταστρέφουν την Εύβοια

2011-03-10T21:56:00.000+02:00

Καταστρέφουν την Εύβοια

Κάτι άσχετοι χωματόδρομοι στο νησί... Δήθεν αγροτικοί δρόμοι στο πουθένα, με λεφτά από αυτά που χρωστάει το Δημόσιο... Γιά τέτοια πράγματα είναι. Και να δείτε πόσο τουρισμό φέρνουν... Και πόσο ανεβάζουν την αξία της γης... Τρέχοντας θα έρχονται οι επενδυτές!"Μήπως έχετε τίποτα κοντά σε ανεμογεννήτριες; ΑΥΤΟ θέλω", θα σας λένε! Από την Σύρο θα έρχονται, και από την Μύκονο! (Όπου μπαίνουν, η Τήνος θα είναι για πέταμα). Και από οικολογική ενέργεια... Πολλή, ιδίως όταν δεν φυσάει. Και από οικονομία... Γιατί νομίζετε ανεβαίνει σιγά σιγά ο λoγαριασμός της ΔΕΗ; Πράσινη Ανάπτυξη!

(απο http://ophioussa.blogspot.com/)

ΑΠΕΧΘΕΣ ΧΡΕΟΣ στο MEGA αλλά και η εκπομπή στον ΣΚΑΙ

2011-03-10T15:28:00.001+02:00

Πιθανώς να έχετε ακούσει τις δύο αυτές λέξεις και να τις έχετε προσπεράσει.

Πιθανόν και να έχετε ακούσει για τη προσπάθεια οικονομολογων για συλλογή υπογραφών για σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου του χρέους και υπαγωγή του χρέους στην κατάσταση "επαχθές χρέος".

Πιθανόν να έχετε ακούσει ότι και ο Ν.Τόμσκι έχει υπογράψει και προτείνει την λύση του "επαχθές χρέος".

Καιρός να δώστε λίγο περισσότερη σημασία.

Πρέπει όμως να αφιερώσετε μια ώρα απο το χρόνο σας.

Ακούστε την εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου στον ΣΚΑΙ, αξίζει το κόπο.

www.skai.gr/player

Ένα κείμενο απο τον Στάθη της "Ελευθεροτυπίας" για την εκομπή.

Πρώτη φορά άκουσα για την υπόθεση του χρέους του Ισημερινού και τη ρύθμισή του από τον Πρόεδρο της χώρας Ραφαέλ Κορέα στην εκπομπή του εκλεκτού συναδέλφου κ. Παπαστεφάνου στον ΣΚΑΪ και πείσθηκα, για μιαν ακόμη φορά, ότι μονόδρομοι, όπως αυτός του Μνημονίου, δεν υπάρχουν. Παρά μόνον αν παραδεχθείς την ήττα...

Περί τίνος πρόκειται;

Ο Ισημερινός, το Εκουαδόρ, βρέθηκε κι αυτός ένα βήμα πριν από τη χρεωκοπία, λόγω υπερδανεισμού, λόγω υπερπλουτισμού των ολίγων, λόγω καταλήστευσης της χώρας από τις εκεί Ζήμενς και, κυριώτατα, λόγω της συνταγής του ΔΝΤ προς θεραπείαν όλων αυτών -συνταγή θανάτου αλά Αρτζεντίνα...

Πριν από τρία χρόνια ο Πρόεδρος της χώρας κ. Ραφαέλ Κορέα, σοσιαλιστής, αλλά σοσιαλιστής κι όχι ανδρείκελο, συνέστησε μιαν Επιτροπή Ελέγχου του Χρέους της χώρας του με εθνική και διεθνική σύνθεση.

Οπως λοιπόν έγραψε η εκλεκτή συνάδελφος κυρία Βασιλική Σιούτη (Κυριακάτικη, 20.ΙΙ.2011) «μετά

την ολοκλήρωση των εργασιών της επιτροπής η κυβέρνηση του κ. Κορέα ανακοίνωσε ότι βάσει των ευρημάτων ήταν υποχρεωμένη να προβεί στην παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους.

Αιτιολόγησε την απόφαση αυτή υποστηρίζοντας ότι το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά προϊόν διαφθοράς»

(σ.σ. οι αγορές λύσσαξαν, οι απειλές οργίασαν, αλλά ο Κορέα έμεινε ατάραχος κι ακίνητος σαν βουνό).

«Λίγο καιρό μετά», συνεχίζει η κυρία Σιούτη, «η κυβέρνηση του Ισημερινού απευθύνθηκε στους πιστωτές της με την πρόταση να αγοράσουν όλα τα ομόλογα του χρέους με έκπτωση 65% την οποίαν δέχθηκε το 91% των κατόχων ομολόγων» - δηλαδή

όλοι αυτοί που απειλούσαν με θεούς και δαίμονες τον Ισημερινό και τους «κοπρίτες του», τον λαό του, δέχθηκαν ένα «κούρεμα του χρέους» κατά 65%...

Σήμερα ο Ισημερινός έχει ανακάμψει και τρέχει με ανάπτυξη 4% και τον Πρόεδρό του ισόθεον.

Αλλά είπαμε, ο Κορέα είναι αριστερός, ουμανιστής, σοσιαλιστής κι όχι ποκοπίκο.

Την ίδια πρωτοβουλία, για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δικού μας (τρόπος του λέγειν) χρέους έχει αναλάβει η βουλευτής κυρία Σοφία Σακοράφα.

Σκοπός αυτής της επιτροπής θα είναι ο έλεγχος όλων των συμβάσεων, όπως της Ζήμενς, των Ολυμπιακών αγώνων, των εξοπλισμών, των δανείων από τράπεζες όπως η Γκόλντμαν Σακς, των υποδείξεων τραπεζών και χρηματιστικών εταιρειών για δάνεια, για διευθετήσεις δανείων, τον έλεγχο για υπερτιμολογήσεις, τοκογλυφίες, μίζες κι όλα όσα κατέστησαν τον δανεισμό όχι μόνον επαχθή αλλά ειδεχθή για τον ελληνικό λαό, παράνομο, δόλιο και προδοτικό.

Βεβαίως, θα πουν κάποιοι, οι διαφορές μας με τον Ισημερινό είναι σημαντικές, εμείς ανήκουμε στη ζώνη του Ευρώ και σε μια διακρατική Ενωση, την Ευρωπαϊκή.

Οτι επίσης είμαστε εκτεθειμένοι σε απειλές γειτόνων, γειτόνων που μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας.

Και ο Ισημερινός απειλήθηκε ομοίως, μέσω Κολομβίας, από τις ΗΠΑ αλλά η πάνδημη αντίδραση του λαού του, σε συνδυασμό με την ενδυνάμωση των διεθνών συμμαχιών της χώρας, εξαέρωσαν την απειλή.

...................................

Οσο για το ευρώ και τη συμμετοχή της χώρας μας στην Ενωση, ένας λόγος περισσότερος για να αντιδράσει ο ελληνικός λαός, αν θέλουμε μια Ενωση των κρατών κι όχι των Τραπεζών, των λαών κι όχι των πληθυσμών, μια Ευρωπαΐκή Ενωση κι όχι ένα Γερμανικό Δ' Ράιχ.

*****

Αν υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο Εκουαδόρ και την Ελλάδα είναι αυτή της πολιτικής βούλησης. Και μόνον! Είπαμε, στον Ισημερινό ο Πρόεδρος είναι σοσιαλιστής και πατριώτης, ο Πρόεδρος κινήθηκε, ο λαός βγήκε μπροστά, ο λαός απειλήθηκε, πάνδημος δεν πτοήθηκε - τα στύλωσε

έπαψε να πληρώνει τα χρέη αυτών που τον λήστεψαν, έπεσαν οι τοκογλύφοι στα πόδια του, πήραν ένα 35% και πήγαν στον αγύριστο.

Σήμερα ο Ισημερινός προκόβει και η Ελλάδα χρεωκοπεί...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 25.ΙΙ.2011 stathis@enet.gr

Γιατί οι Έλληνες ανέχονται αυτή την κατάντια; Συγγραφέας: Γιώργος Καραμπελιάς

2011-03-07T12:16:00.001+02:00

Γιατί οι Έλληνες ανέχονται αυτή την κατάντια;

Συγγραφέας:

Γιώργος Καραμπελιάς

φύλλο 72

Γιατί ακόμα δεν έχουν ξεσηκωθεί οι Έλληνες; Γιατί ανέχονται να τους πατάνε οι τροϊκανοί και οι εγχώριοι εντολοδόχοι τους; Γιατί αποδέχονται τη μεγαλύτερη συρρίκνωση του βιοτικού τους επιπέδου μετά την Κατοχή; Γιατί σιωπούν μπρος τον απόλυτο εξευτελισμό στον οποίο μας υποβάλλουν οι απόγονοι των ναζί και ταυτόχρονα κάνουν τεμενάδες στους Τούρκους πασάδες και τους σιωνιστές;

Διότι ανέχτηκαν πάρα πολλά για τουλάχιστον τριανταπέντε χρόνια.

Διότι συναίνεσαν αδιαμαρτύρητα σε μια δημοκρατία που είχε ως αντίτιμο την Kατοχή της Κύπρου.

Διότι ανέχτηκαν άθλιους δημαγωγούς, ψευδολόγους και πλιατσικολόγους να τους κυβερνούν και να τους χειραγωγούνε.

Διότι παρακολούθησαν αδιαμαρτύρητα τη συρρίκνωση κάθε παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας τους και έμαθαν από τους κυβερνώντες να ζουν με δανεικά

Διότι δέχτηκαν την αντικατάσταση των Ελλήνων εργαζομένων με φτηνούς μετανάστες και έχασαν έτσι σε μεγάλο βαθμό κάθε επαφή με την παραγωγή και διέλυσαν την κοινωνική και εθνική τους συνοχή.

Διότι ενώ προσχώρησαν στην ΕΟΚ και την Ευρωπαϊκή Ένωση δήθεν για να αντιμετωπίσουν την τουρκική επιθετικότητα κατάφεραν και να παρασιτοποιηθούν οικονομικά έναντι της Ευρώπης και της ευρωζώνης και να μην τολμούν να αντιμετωπίσουν τον νεο-οθωμανισμό.

Διότι ανέχτηκαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που είχε ως συνέπεια όχι μόνο την ανάδυση της σκοπιανής ύβρεως, αλλά και την υποβάθμιση των Βαλκανίων, της μόνης πιθανής μας ανάσας.

Διότι διέλυσαν έναν πολιτισμό τριών χιλιάδων χρόνων μέσα από την αντιπαροχή και την καταστροφή των πόλεων και των χωριών μας.

Διότι έγιναν υπέρβαροι, χαπακωμένοι, σκυλάδες και χούλιγκαν.

Διότι ανέχτηκαν να τους χειραγωγεί και τους αποχαυνώνει η πιο άθλια τηλεόραση.

Διότι συναίνεσαν στη διάλυση της γλώσσας και της εκπαίδευσής μας, στη λοβοτομή της ιστορικής μας μνήμης.

Διότι παρακολούθησαν απαθείς τη μεταβολή των μητροπολιτών της Κρήτης σε Τούρκους υπηκόους.

Διότι δέχτηκαν να θεωρείται προοδευτικός ο εθνομηδενισμός και η συμπόρευση με τους ποικιλώνυμους Σόρος και την παγκοσμιοποίηση.

Διότι καθημερινά παρακολουθούν αποχαυνωμένοι τα τουρκικά σήριαλ στις τηλεοράσεις.

Διότι, για είκοσι χρόνια τουλάχιστον, βλέπουν αδιαμαρτύρητα να διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες που έφθασαν πάλι σε τριτοκοσμικά επίπεδα.

Διότι ανέχτηκαν να τους χειραγωγεί ένας Παπανδρέου, ένας Παναγόπουλος, μια Τρεμονικολάου, ένας Κοκαλομαρινάκης.

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα ακόμα, φθάσαμε στο τελευταίο σκαλί. Στριμωγμένοι στον τοίχο. Και τώρα «υποκριτή αδελφέ μου» δεν υπάρχει πλέον καμία υπεκφυγή, καμία υποχώρηση, «δεν έχει πλοίο, δεν έχει οδό». Βρίσκεσαι, βρισκόμαστε όλοι, μπροστά στην Ιστορία, εκείνη με το μεγάλο Ι. Και είτε θα ζήσουμε ελεύθεροι με αξιοπρέπεια, είτε θα σβήσουμε, θα αποσυρθούμε στα παρασκήνια της ιστορίας. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η νέα περίοδος που ανοίγεται με την κατάρρευση της «παράγκας» της μεταπολίτευσης είναι μια από τις κομβικότερες της μακραίωνης ιστορίας μας. Θα κληθούμε να απαντήσουμε αν θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτό πολιτισμικό και εθνικό υποκείμενο. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Οι παλιές ισορροπίες που διαμορφώθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν ήδη καταρρεύσει. Τα κάποτε απαραβίαστα σύνορα παραβιάστηκαν στην πρώην Σοβιετική Ένωση, τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ. Κάθε λαός και κάθε έθνος, ιδιαίτερα εκείνα που βρίσκονται στα σύνορα της αναδυόμενης νέας παγκόσμιας γεωπολιτικής πραγματικότητας, πρέπει να παλέψει για να κερδίσει το δικαίωμα στην ανεξαρτησία, ακόμα και την ύπαρξη. Και εμείς βρισκόμαστε στα σύνορα των κόσμων. Η εισβολή στην Κύπρο, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η ανάδυση του Ισλάμ, ο νεο-οθωμανισμός, τα Σκόπια, η μεγάλη μετανάστευση των λαών, αποτελούν τα προανακρούσματα των προκλήσεων που έρχονται αδήριτες για μας. Και όταν μάλιστα βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο της ιστορίας μας ως έθνους-κράτους. Και είτε θα απαντήσουμε στην πρόκληση με μια ταχύτατη-αστραπιαία ανάταξη των δυνάμεών μας, σαρώνοντας το κατεστημένο της αθλιότητας και της υποταγής, παίρνοντας δύναμη από την παράδοσή μας για να αντισταθούμε, είτε θα συρρικνωθούμε αναπόφευκτα. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η μεγάλη δημογραφική ανατροπή που πραγματοποιήθηκε μέσα σε πενήντα χρόνια, (από 3 δισ. πληθυσμό ο πλανήτης πλησιάζει τα 7 δισ. σήμερα) και η τεράστια οικολογική κρίση που επιταχύνεται καθημερινά, αποτελούν ένα σήμα κινδύνου για μια χώρα σε δημογραφική παρακμή που θα αντιμετωπίσει μερικές από τις δραματικότερες συνέπειες του φαινομένου του θερμοκηπίου. Μεταναστευτικά κύματα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων θα αναταράξουν την περιοχή μας. Με όποιες συνέπειες θα έχουν για μας. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η μεγάλη οικονομική κρίση που σηματοδοτεί το τέλος της παγκόσμιας δυτικής ηγεμονίας αποτελεί κατ’ εξοχήν απειλή για τις χώρες που βρίσκονται στα σύνορα των κόσμων και μπορούν να συνθλιβούν κυριολεκτικά μέσα από τη σύγκρουση μεγάλων ενοτήτων. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Η διάλυση του παλιού κόσμου, «το τέλος του παλιού κόσμου», μοιάζει με θηλιά στο λαιμό όσων είναι ανίκανοι να παλέψουν, να αντισταθούν, να φανταστούν ένα νέο κόσμο, και έναν νέο ρόλο για τον τόπο τους. Γιατί αυτή η θανάσιμη κρίση μπορεί να αποτελέσει μια τεράστια ευκαιρία. Μια ευκαιρία για να ανατρέψουμε το κυρίαρχο παρασιτικό μοντέλο, την υποταγή, την παραγωγική, πολιτισμική και ηθική αποσύνθεση, ώστε να διαμορφώσουμε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης και ζωής, προσαρμοσμένο στις οικολογικές, οικονομικές, δημογραφικές και γεωπολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Πρέπει να βγούμε από την κατάθλιψή μας, από την κατατονία μας, από τη νεκροζώντανη καθημερινότητά μας και να παλέψουμε για το ίδιο μας το τομάρι. Αντλώντας πίστη και δύναμη από την ιστορία μας, που θέλουν να τη γκρεμίσουν, κουράγιο από τις ανυπότακτες παραδόσεις μας, χρειαζόμαστε μια αληθινή επ-ανάσταση. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Γιώργος Καραμπελιάς

Πολιτικά παραλειπόμενα (Καθημερινη 18-11-2007)

2011-03-01T18:23:00.000+02:00

Tου Κωστα Ιορδανιδη

Η ισχύς των Παπανδρέου, όταν διέρχονταν προβληματικές φάσεις της σταδιοδρομίας τους, υπήρξε πάντα η μωρία των αντιπάλων τους, που λειτουργεί σωτήρια για την συγκεκριμένη πολιτική οικογένεια.

Το 1965, ο Γεώργιος Παπανδρέου βρισκόταν σε πορεία καθέτου πολιτικής πτώσεως. Εσώθη κυριολεκτικώς από τους «απόστατες» βουλευτές της Ενώσεως Κέντρου. Το 1989, ο Ανδρέας Παπανδρέου φαινόταν να έχει κλείσει οριστικώς τον πολιτικό του κύκλο. Συσσωρευμένα σφάλματα του κ. Κώστα Μητσοτάκη τον ανέδειξαν το 1993 και πάλι πρωθυπουργό της χώρας.

Το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου, ο κ. Γιώργος Παπανδρέου ήταν ένας συντετριμμένος πολιτικός ηγέτης. Αρκούσαν ελάχιστα 24ωρα για να περάσει στο περιθώριο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Αλλά η αφελής απόπειρα ανατροπής από τους πάσης φύσεως αντιπάλους του ανέδειξε τον κ. Παπανδρέου νικητή μιας ψυχοφθόρου εσωκομματικής αναμετρήσεως.

Επί του προκριμένου όμως. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου σταθμίζεται ως «ελλειμματικός» εν σχέσει με τους προγόνους του. Καλό θα ήταν κάποια από τα νεώτερα -ηλικιακώς- στελέχη της συντηρητικής παρατάξεως να αναλογισθούν ότι ο παππούς του -Γεώργιος Παπανδρέου- ήταν ο πλέον απαξιωμένος πολιτικός των μεταπολεμικών χρόνων και τελικώς ανεδείχθη στον «Γέρο της Δημοκρατίας».

Παράλληλα, ο πατέρας του -Ανδρέας Παπανδρέου- ήταν για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, το 1974, ένα «αντιαισθητικό παράδοξο», στην καλυτέρα περίπτωση. Παρά ταύτα, η παράταξη που δημιούργησε κυβέρνησε την Ελλάδα επί είκοσι χρόνια.

Δεν είναι σώφρον συνεπώς να επαναπαύεται κανείς σε εφησυχαστικές υποθέσεις εργασίας, ότι δηλαδή ο κ. Παπανδρέου είναι άνευρος πολιτικός και ως εκ τούτου αβλαβής για την κυβέρνηση, ικανός να οδηγήσει με τη συμπεριφορά του το ΠΑΣΟΚ σε διάσπαση.

Η διαφορά του κ. Γιώργου Παπανδρέου από τους προγόνους του είναι ότι δεν ανεδείχθη κάτω από ειδικές συνθήκες πολιτικού βίου. Η εξέλιξή του υπήρξε ομαλή· η ουσιαστική πρόκληση ήρθε μόνον μετά την ήττα της 16ης Σεπτεμβρίου και την αντιμετώπισε επιτυχώς.

Ο επανεκλεγείς πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα λειτουργήσει ανατρεπτικά - κατά τις οικογενειακές του παραδόσεις. Η νομιμοποιητική βάση της ανατρεπτικής τακτικής του δεν θα είναι απλώς το κόμμα του ΠΑΣΟΚ -υπό στενή έννοια- αλλά η ευρεία βάση ων οκτακοσίων χιλιάδων «οπαδών και φίλων» που τον ανέδειξε ξανά στη αρχηγία και με τους οποίους θα διατηρήσει διάλογο συνεχή.

Η καινοτομία του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η δημιουργία κόμματος λενινιστικών, ούτως ειπείν, προδιαγραφών. Επεκρίθη και εχλευάσθη από την αστική αντιπολίτευση εκείνη η εξέλιξη και λίγα χρόνια αργότερα επί Ευαγγέλου Αβέρωφ επεχειρήθη κάτι αντίστοιχο στον χώρο της συντηρητικής παρατάξεως.

Η συμμετοχή ευρυτάτων στρωμάτων της κοινωνίας στην διαμόρφωση πολιτικών -εάν επιτευχθεί- θα αποτελέσει εξέλιξη ανατρεπτική στα έως σήμερα ισχύοντα· θα «νομιμοποιεί» πολιτικές μετωπικής συγκρούσεως· θα στρέφεται εναντίον κατεστημένων φορέων και αντιλήψεων της ιθυνούσης τάξεως που έχει αναδειχθεί στη δεκαετία του ’90. Ανατρεπτική θα είναι η πολιτική του κ. Παπανδρέου, εκτός και εάν έχει καταληφθεί από αυτοκτονική διάθεση, πράγμα που δεν προκύπτει έως τώρα.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1952 Εις θάνατον καταδικάζονται ο Νίκος Μπελογιάννης και επτά ακόμη κατηγορούμενοι

2011-03-01T00:04:00.002+02:00

Νίκος Μπελογιάννης

1915 – 1952

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα. Από μαθητής του Γυμνασίου βρέθηκε στο δημοκρατικό κίνημα. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη».

Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1934. Από τότε, πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια στην Ασφάλεια Πατρών, τρομοκρατία στα ιταλικά στρατόπεδα. Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής ήταν καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ. Στον εμφύλιο, ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν πολιτικός επίτροπος μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Παράλληλα με την καθοδηγητική του δουλειά, έγραψε άρθρα και μελέτες που αφορούσαν στην ελληνική ιστορία και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Περίπου ένα χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Νίκος Μπελογιάννης και 93 ακόμη σύντροφοί του -μεταξύ των οποίων ο δημοσιογράφος Στάθης Δρομάζος, ο Στέργιος Γραμμένος και η Έλλη Ιωαννίδου- συλλαμβάνονται και στις22 Οκτωβρίου1951 οδηγούνται σε δίκη. Κατηγορούνται για απόπειρα ανασυγκρότησης του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), το οποίο -βάση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947- θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Στις 15 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος ανακοινώνει την ετυμηγορία, πλαισιωμένος από τους στρατοδίκες Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον μετέπειτα δικτάτορα), Ν. Κομιάνο, Γ. Κοράκη, και Θ. Κυριακόπουλο. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μεταξύ των καταδικασθέντων σε θάνατο. Η απόφαση προκαλεί διεθνή κατακραυγή, ενώ στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό κλίμα φορτίζεται και πάλι επικίνδυνα.

Τρεις μήνες μετά, στις 15 Φεβρουαρίου 1952, η δίκη επαναλαμβάνεται. Δεσπόζουσα μορφή, ο 37χρονος Μπελογιάννης, ο οποίος παρακολουθεί την όλη διαδικασία μ' ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, άψογα ντυμένος και με περισσή ευπρέπεια και ψυχραιμία. Την 1η Μαρτίου ο πρόεδρος του Στρατοδικείου Σίμος ανακοινώνει την ετυμηγορία... Εις θάνατον καταδικάζονται ο Νίκος Μπελογιάννης και επτά ακόμη κατηγορούμενοι.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος που υπέβαλαν απορρίφθηκε. Λίγο αργότερα οδηγούνται στο Γουδί, όπου και εκτελούνται δια τυφεκισμού στις 4:12 π.μ. Στο άκουσμα των πυροβολισμών, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήραςκυριολεκτικά καταρρέει. Όλη η κινητοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας δεν κατάφερε να αποτρέψει το γεγονός.

Τα άσχημα μαντάτα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στον Αϊ Στράτη, όπου ζει εξόριστος ο Γιάννης Ρίτσος. Την ίδια μέρα θα γράψει το ποίημα
«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ».

"Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη"

Το πορτραίτο του Μπελλογιάννη από http://www.kkeml.gr/history/portreta/belogiannis.htm

Είναι ένας επαναστάτης που δε δίστασε να προσφέρει απλόχερα την ίδια του τη ζωή για να ζήσουν οι επόμενες γενιές ελεύθερα και ειρηνικότερα.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στα τέλη του 1915. Από τα εφηβικά του χρόνια οι προοδευτικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά σημάδεψαν τον τρόπο σκέψης του. Με δικιά του πρωτοβουλία έγιναν στο γυμνάσιό του δύο μαθητικές απεργίες. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο το 1932 ξεκινάει τις σπουδές του στη Νομική της Αθήνας αλλά θα αναγκαστεί να τις εγκαταλείψει λίγο αργότερα όταν θα διωχθεί για την πολιτική του δράση.

Το 1932 γίνεται μέλος της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαίων Ελλάδας) και το 1934 μέλος του ΚΚΕ. Το 1935 εκλέγεται γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Αμαλιάδας. Με τη δικιά του καταλυτική συμμετοχή ξεσπούν στην πόλη διαμαρτυρίες των σταφιδοπαραγωγών και απεργίες. Το λαϊκό κίνημα φουντώνει.

Το Μάρτη του 1936 ο Μπελογιάννης συλλαμβάνεται ως υπαίτιος της οργάνωσης της απεργίας στην Αμαλιάδα και χωρίς δίκη εξορίζεται στην Ίο για ένα χρόνο. Το Μάη του ίδιου χρόνου θα καταδικαστεί ερήμην σε δύο χρόνια φυλάκιση. Τότε θα αποβληθεί για πάντα και από το Πανεπιστήμιο. Τον Ιούνη του 1936 ασκεί έφεση στην απόφαση και επιστρέφει στην πόλη του.

Είναι η εποχή που οι κομμουνιστικές ιδέες έχουν μεγάλη επίδραση στον ελληνικό λαό και το κίνημα αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς. Οι έλληνες εργάτες και αγρότες ξεχύνονται στους δρόμους και ζητούν τα δίκια τους. Είναι ο Μάης του ’36 στη Θεσσαλονίκη που ο λαός θα δείξει τη δύναμή του. Σύντομα, όμως, θα οδηγηθούμε στο φασιστικό πραξικόπημα της 4^ης Αυγούστου του ’36. Χιλιάδες κομμουνιστές και προοδευτικοί, μέλη και φίλοι του ΚΚΕ ρίχνονται στις φυλακές και τις εξορίες. Στα νησιά του Αιγαίου φτιάχνονται κάτεργα για τους αγωνιστές. Την περίοδο αυτή ψηφίζεται ο Αναγκαστικός Νόμος 375 του 1936 περί κατασκοπείας, σύμφωνα με τον οποίο, ακόμα και σε ειρηνική περίοδο, μπορεί να καταδικαστεί κάποιος από στρατοδικείο ακόμα και σε θάνατο, για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, με το πρόσχημα της κατασκοπείας.

Το ΚΚΕ στις δύσκολες αυτές συνθήκες παρανομίας συνεχίζει τον αγώνα του ενάντια στο φασισμό και τον επικείμενο πόλεμο. Ο Μπελογιάννης τότε δραστηριοποιούνταν στην Πάτρα. Το Δεκέμβρη του 1936, στη στρατιωτική του θητεία, συλλαμβάνεται και πάλι για την πολιτική του δράση μέσα στο στρατό. Στη σύλληψη αυτή υφίσταται ξυλοδαρμούς και απάνθρωπα βασανιστήρια, που όμως δεν τον λύγισαν και δεν κατάφεραν να του αποσπάσουν ομολογία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, η κομματική οργάνωση των στρατευμένων της Πάτρας να μη διαλυθεί και να συνεχίσει τη δράση της. Ο Μπελογιάννης καταδικάζεται σε τρεις μήνες φυλάκιση και έξι μήνες εξορία.

Τον Ιούνη του 1937 ξαναγυρνά στην Πάτρα και αναλαμβάνει την αρχηγία της περιφερειακής διοίκησης του κόμματος.

Το Μάη του 1938, συλλαμβάνεται ξανά και καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκιση και 2 χρόνια εξορία. Μεταφέρεται στις φυλακές της Αίγινας, όπου υφίσταται φριχτά βασανιστήρια. Πολλοί αναγκάζονται να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας. Οι πολιτικοί κρατούμενοι της Αίγινας έλεγαν πως ο Μπελογιάννης ήταν ο άνθρωπος που τους βοηθούσε να ξεπεράσουν τις δυσκολίες, τους έδινε κουράγιο και ενέπνεε εμπιστοσύνη.

Στη συνέχεια μεταφέρεται στις φυλακές Ακροναυπλίου. Η ιταλική επίθεση και η φασιστική εισβολή των Γερμανών τον βρίσκει εκεί. Μαζί με τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατούμενους της φυλακής ζητά να ελευθερωθούν για να υπερασπιστούν την πατρίδα. Το ίδιο κάνουν κι άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι. Η κυβέρνηση όμως αρνείται. Έτσι μετά τη συνθηκολόγηση και την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς, τον Απρίλη του 1941, περίπου 2000 κομμουνιστές κρατούμενοι από τη δικτατορία παραδίδονται στους κατακτητές. Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου ο Μπελογιάννης μαζί με άλλους πολιτικούς κρατούμενους μεταφέρεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Αιτωλοακαρνανίας που βρίσκονται υπό την επιτήρηση των ιταλών φασιστών. Νέες δοκιμασίες και βασανιστήρια περίμεναν το μεγάλο αγωνιστή. Ούτε μια στιγμή όμως δε χάνει το θάρρος του. Όταν την άνοιξη του 1943 αρρωσταίνει, μεταφέρεται για νοσηλεία στην Αθήνα και αρχίζει να οργανώνει την απόδρασή του.

Λίγους μήνες μετά δραπετεύει και εντάσσεται στις γραμμές του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου ως καπετάνιος. Η δράση του και στο στρατιωτικό πεδίο είναι καταπληκτική. Η καταστροφή της γερμανικής βάσης στα Βουρλά, η κατάληψη της Καλαμάτας, της Σπάρτης και της Τρίπολης, το φθινόπωρο του 1944, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην οργανωτικότητα του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς γίνεται υπεύθυνος του τμήματος διαφώτισης του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο. Στον «εμφύλιο» γίνεται πολιτικός επίτροπος της 10^ης Μεραρχίας του ΔΣΕ. Τον Αύγουστο του 1948, στις μάχες του Γράμμου, ο Μπελογιάννης τραυματίζεται αλλά παραμένει στη θέση του ενθαρρύνοντας τους συντρόφους του.

Με την οριστική διευθέτηση μεταξύ Αγγλίας και ΗΠΑ για το ζήτημα της Ελλάδας και την άμεση ανάμιξη των Αμερικάνων στα εσωτερικά της χώρας, η τρομοκρατία γίνεται καθημερινό φαινόμενο. Οι Αμερικανοί δίνουν αμέριστη βοήθεια στην ξενόδουλη ελληνική κυβέρνηση για να εξαλείψουν το αντάρτικο. Έτσι τον Αύγουστο του 1949 ο ΔΣΕ αναγκάζεται να σταματήσει τον ένοπλο αγώνα. Μια τελευταία αποστολή ιδιαίτερα επικίνδυνη ανατίθεται τότε το Μπελογιάννη. Τον Οκτώβρη του 1949 πραγματοποιεί «απομακρυσμένη» επίθεση στη Θεσσαλία, με μερικά αποσπάσματα του ΔΣΕ, σαν αντιπερισπασμό, ώστε οι υπόλοιποι αντάρτες που είχαν εγκλωβιστεί στη Μακεδονία να διαφύγουν για τις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Η επιχείρηση στέφεται με επιτυχία και διασώζονται πολύ αγωνιστές. Ο Μπελογιάννης θα φύγει με το τελευταίο απόσπασμα αφού σιγουρευτεί πως όλοι οι άλλοι είναι ασφαλείς. Έτσι, μετά τη λήξη του αντάρτικου, ο Μπελογιάννης όπως και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές βρίσκονται στις σοσιαλιστικές χώρες. Σύντομα γίνεται και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Με το τέλος του αντάρτικου, νέα βάσανα περιμένουν τον ελληνικό λαό. Η αστική τάξη, με την αμέριστη βοήθεια των Αμερικάνων, αποφασίζει να φτιάξει έναν τεράστιο στρατό και ένα παντοδύναμο κατασταλτικό μηχανισμό για να αρχίσει ένα νέο κύμα τρομοκράτησης του λαού, ώστε να εδραιώσει την εξουσία της. Οι διωγμοί που δέχονται την περίοδο αυτή οι έλληνες αγωνιστές ξεπερνούν κι αυτούς που δέχθηκαν λίγα χρόνια πριν από τους Γερμανούς ναζί. Τα δικαστήρια, σε καθημερινή βάση και με κατασκευασμένες κατηγορίες, στέλνουν στις φυλακές και την εξορία όλους εκείνους που αντιστάθηκαν στη ναζιστική κατοχή, ενώ απ’ την άλλη δίνουν άφεση αμαρτιών στους ταγματασφαλίτες και τους συνεργάτες των χιτλερικών.

Παρά την τραγική αυτή κατάσταση, η Αριστερά κατορθώνει στις εκλογές του Μάρτη του 1950 να μπει στη Βουλή με το συνδυασμό «Δημοκρατική Παράταξη» και να εκλέξει πάρ’ όλη τη βία που ασκείται, 22 βουλευτές. Έτσι, σε πείσμα όλων των διωγμών που υφίσταται ο αριστερός κόσμος στην Ελλάδα, αρχίζει να διαφαίνεται μια ελπίδα για νόμιμη δράση. Αυτό βέβαια δεν θα ήθελαν να συμβεί σε καμιά περίπτωση οι Αμερικάνοι και τα τσιράκια τους. Το γεγονός είχε επισημανθεί από την υπηρεσία δίωξης του κομμουνισμού και άρχισαν να λαμβάνουν τα μέτρα τους.

Τον Ιούνη του 1950 ο Μπελογιάννης επιστρέφει στην Ελλάδα, με εντολή από το κόμμα να αναλάβει (σε συνεργασία με το Νίκο Πλουμπίδη) την ανασυγκρότηση και την οργάνωση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην Αθήνα.

Όμως τον ίδιο χρόνο, στις 20 Δεκέμβρη, συλλαμβάνεται. Μαζί του συλλαμβάνεται η Έλλη Ιωαννίδου και πολλοί άλλοι σύντροφοί του. Η σύλληψή τους ανακοινώνεται επίσημα από την Ασφάλεια μισό μήνα αργότερα στις 5 Γενάρη του 1951. Επί 9 μήνες οι δήμιοι της ελληνικής αστυνομίας βασανίζουν, το Μπελογιάννη και τους άλλους κομμουνιστές με στόχο να τους αποσπάσουν ομολογίες ώστε να παρουσιάσουν το ΚΚΕ σαν ένα «συνωμοτικό μηχανισμό, εχθρικό προς το έθνος». Το θάρρος και η σταθερότητα του Μπελογιάννη και των συντρόφων του θα καταπλήξουν τους οργανωτές αυτής της σκηνοθεσίας.

Στις 19 Οκτώβρη του 1951 αρχίζει η δίκη του Μπελογιάννη στο στρατοδικείο της Αθήνας. Η κατηγορία βασίζεται στον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947. Με το νόμο αυτό που ψηφίστηκε στα τέλη του 1947 το ΚΚΕ θεωρήθηκε παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα που δρούσε ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Ο συνολικός αριθμός των κατηγορουμένων είναι 93. Ανάμεσά τους η Έλλη Ιωαννίδου, ο δημοσιογράφος Στάθης Δρομάζος, ο Στέργιος Γραμμένος, κ.α.. Πρόεδρος των στρατοδικών είναι ο αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος γνωστό κάθαρμα και στιγματισμένος φασίστας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σταυρόπουλος είχε αποστρατευθεί από τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου και δεν μπορούσε να συμμετέχει σε δικαστήριο, πόσο μάλλον να τεθεί επικεφαλής. Η κυβέρνηση Πλαστήρα όμως τον επανέφερε στην ενεργό δράση με διάταγμα που μάλιστα είχε και ημερομηνία 29 Οκτώβρη του 1951 αρκετές μέρες δηλαδή μετά την έναρξη της δίκης. Αυτός όμως δίκαζε από την 19^η του Οκτώβρη. Αναφέρουμε το περιστατικό μόνο για να καταδείξουμε την ασυδοσία που βασίλευε στη πολιτική ζωή του τόπου την εποχή εκείνη, καθώς και τις σοβαρές ευθύνες της κυβέρνησης Πλαστήρα, αφού κάποιοι προσπάθησαν να μετριάσουν τις ευθύνες της για την υπόθεση.

Μαζί με το Σταυρόπουλο ήταν και ο στρατοδίκης Κομιανός και ο γνωστός από τα επόμενα χρόνια, ταγματάρχης τότε, Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο Παπαδόπουλος ήταν μέλος του ΙΔΕΑ. Ο ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) ήταν μια φασιστική οργάνωση του στρατού με άμεσες διασυνδέσεις με τους Αμερικανούς. Ουσιαστικά δημιουργήθηκε από τη CIA με τις ευλογίες του διαβόητου ελληνοαμερικάνου πράκτορα του πενταγώνου Τομ Καραμπεσίνη και του προκλητικότατου αμερικανού πρεσβευτή Πιουριφόι. Ένας από τους στόχους των αμερικανών την εποχή εκείνη είναι να αναδείξουν στην πρωθυπουργία το γνήσιο συντηρητικό εκπρόσωπό τους, το στρατηγό Παπάγο.

Η παρουσία του Παπαδόπουλου στη δίκη έχει να κάνει με το ότι υπήρχε ο κίνδυνος αναβολής, λόγω πιέσεων που δεχόταν η κυβέρνηση. Επίσης ο Παπαδόπουλος θα επεδίωκε να επιτευχθεί η θανατική ποινή σε όσο το δυνατό περισσότερους κατηγορούμενους. Ας έχουμε υπόψη ότι την περίοδο της κράτησης του Μπελογιάννη υπήρξε διεθνής καμπάνια για την κατάργηση των στρατοδικείων στην Ελλάδα. Μετά τη νίκη του συνασπισμού Πλαστήρα – Βενιζέλου στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 1951 παρ’ όλες τις μεθοδεύσεις για ανάδειξη του Παπάγου, οι Αμερικάνοι και ο ΙΔΕΑ εντείνουν τις πιέσεις με στόχο την έναρξη της δίκης πριν τη συγκρότηση της κυβέρνησης. Κι αυτό γιατί ο Πλαστήρας είχε υποσχεθεί την κατάργηση των έκτακτων στρατοδικείων.

Τελικά οι αμερικάνοι τα καταφέρνουν αφού η δίκη ξεκίνησε 8 μέρες πριν την ορκωμοσία της νέας κυβέρνηση. Μια άλλη σοβαρή παρέμβαση των αμερικάνων έγινε όταν προσπάθησαν με προβοκατόρικα μέσα να αποδείξουν ότι ο Πλαστήρας είχε στείλει μυστικό γράμμα στο Ζαχαριάδη, προτείνοντας τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, αφού δοθεί αμνηστία στους φυλακισμένους και εξορισμένους. Φυσικά το γράμμα ήταν κατασκευασμένο απ’ τους ίδιους του Αμερικάνους, αλλά έτσι εκβίαζαν τον Πλαστήρα να υποταχθεί στα σχέδιά τους. Πιέσεις όμως ασκούν οι Αμερικάνοι και στο βασιλιά Παύλο. Ο υπουργός εξωτερικών Άτσεσον λίγες μέρες μετά την εκλογή του Πλαστήρα θα απορήσει με τη στάση του βασιλιά που ανέχεται τον «κομμουνιστή Πλαστήρα». Βέβαια οι Αμερικανοί ξέρουν πολύ καλά το ποιόν του Πλαστήρα, αλλά με τη στάση αυτή τον εκβιάζουν να μην παρεκκλίνει από την πολιτική που αυτοί ήθελαν να επιβάλουν στην Ελλάδα. Έτσι κι αλλιώς η αναβολή της δίκης που επεδίωκε ο Πλαστήρας ήταν για λόγους τακτικής και όχι για λόγους που έχουν να κάνουν με τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Ας σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο συνεδρίαζε ο ΟΗΕ και υπήρχε ελληνική αντιπροσωπεία που δεχόταν σκληρή κριτική από τις σοσιαλιστικές χώρες σχετικά με τα έκτακτα στρατοδικεία και τους διωγμούς των κομμουνιστών. Ταυτόχρονα είχε δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο κλίμα αλληλεγγύης στους κατηγορούμενους και το Μπελογιάννη και καταδίκης της τρομοκρατίας που απλώθηκε στην Ελλάδα.Μάταια όμως.

Ακόμα και σε μια προσπάθεια του νέου υπουργού δικαιοσύνης Δημ. Παπασπύρου να διακοπεί η δίκη και να παραπεμφθεί σε πενταμελές εφετείο (περισσότερο λόγω των εξωτερικών πιέσεων), ο πρόεδρος του στρατοδικείου Σταυρόπουλος διαφωνεί δηλώνοντας με πομπώδη τρόπο τα εξής: «Εφόσον είμαι πρόεδρος του στρατοδικείου δεν πρόκειται να διακόψω τη δίκη. Έχω μίαν παράδοσιν οικογενειακήν και προσωπικήν εις τον στρατόν. Αλλά, αν εσείς, κύριε υπουργέ, με βεβαιώνετε ότι δια της διακοπής της δίκης θα προκύψη εθνική ωφελιμότης, είμαι πρόθυμος να αυτοκτονήσω δια να σας δώσω την λύσιν που θέλετε». Πίσω απ’ τη στάση αυτή του προέδρου βρισκόταν ο ΙΔΕΑ που γνωρίζοντας τους δισταγμούς της κυβέρνησης και είχε προειδοποιήσει το Σταυρόπουλο να αντισταθεί πάση θυσία στην υπουργική απόφαση. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα πιέσεων, εκβιασμών και τρομοκρατίας διεξάγεται και η δίκη του Μπελογιάννη. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά σημεία της δίκης που αναδεικνύουν το χαμηλό επίπεδο των κατηγόρων, αλλά και τη θαρραλέα και ακλόνητη στάση του Μπελογιάννη. Σε κάποιο διάλογο του Μπελογιάννη με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο ειπώθηκαν τα εξής:

ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.

ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε, ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ:Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνομωσία κατά της Ελλάδας;

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.

ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω.

Όπως είναι ευνόητο η απάντηση του αστυνομικού προκάλεσε αίσθηση στο ακροατήριο. Ο αστυνομικός ταράχθηκε ενώ οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν φωναχτά βλάκα και χαζό. Σε άλλη ερώτηση του συνηγόρου του Μπελογιάννη στον αστυνομικό Χρονόπουλο ειπώθηκε το εξής ανεκδιήγητο:ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ: Από πού ξέρετε ότι οι κατηγορούμενοι είναι κομμουνιστές; ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ: Μα… αφού είναι κρατούμενοι. Υπήρχαν πάρα πολλές τέτοιες βλακώδεις «αποδείξεις» και καταθέσεις από τους μάρτυρες κατηγορίας που ήταν σχεδόν όλοι τους αστυνομικοί και εντελώς άσχετοι με την υπόθεση.

Στην απολογία του ο Μπελογιάννης με θάρρος και χωρίς περιστροφές υπερασπίστηκε τις ιδέες του και η δίκη εξελίχθηκε σε δριμύ κατηγορώ προς το αντιδραστικό καθεστώς. Οι όροι αντιστρέφονται και ο κατηγορούμενος γίνεται κατήγορος.

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ.»

Και συνεχίζει:

«Μια παράταξη, μια πολιτική ομάδα επιδιώκει να αναγκάσει την άλλη πολιτική ομάδα να απαρνηθεί τις ιδέες της, να παραδοθεί μπροστά στον κίνδυνο, να αποκηρύξει τις πεποιθήσεις της. …Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω.»

Ο Μπελογιάννης στην απολογία του ξεσκέπασε όλες τις σκευωρίες και απάντησε στις συκοφαντίες. Κάθε κατηγορία που του αποδίδονταν την επέστρεφε στα κεφάλια των κατηγόρων του. Μίλησε για τον πατριωτικό χαρακτήρα του ΚΚΕ σε αντίθεση με το ξενόδουλο καθεστώτος. Μίλησε για τις θυσίες των αγωνιστών του στα βουνά της Ελλάδας τις μέρες της κατοχής.

Εντυπωσιακό είναι το σημείο της απολογίας, όπου ο Μπελογιάννης καταρρίπτει τις κατηγορίες σχετικά με το ότι το ΚΚΕ είναι ξενοκίνητο:

«Θα έλεγα ότι "δε μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου", γιατί ο κόσμος το 'χει τούμπανο τι ρόλο παίζουν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα. Και εδώ μέσα αποδείχτηκε ο ρόλος τους, ακόμη και στις ανακρίσεις της Ασφάλειας. Οι κομμουνιστές δεν είναι όργανα των ξένων. Ο κομμουνισμός είναι πανανθρώπινο ιδανικό και παγκόσμιο κίνημα. Ξεκίνησε μια φούχτα τον καιρό του Μαρξ, έφτασε σήμερα τα 800 εκατομμύρια και αύριο θα απλωθεί σε όλον τον κόσμο. Μπορεί ποτέ όργανα των ξένων να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα; Ποιος ξένος πράκτορας δίνει με τέτοια απλοχεριά τη ζωή του, όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες αυτές μόνο με τις θυσίες των πρώτων χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Αλλά και πάλι υπάρχει μια διαφορά, ότι ενώ οι χριστιανοί δέχονταν το μαρτύριο και το θάνατο, ελπίζοντας να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών, οι κομμουνιστές δίνουν τη ζωή τους μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν' ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν. Ποιο όργανο των ξένων μπορεί να προσφέρει τη ζωή του σ' έναν τέτοιο μεγάλο σκοπό;».

Ο λόγος του αφήνει άφωνη την ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του δικαστηρίου και τελειώνει ως εξής:

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει στο λαό βαθιές ρίζες. Συνδέεται μαζί του με ακατάλυτους δεσμούς αίματος και δεν μπορεί κανείς να το εξοντώσει ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο στόχος μας ήταν και είναι να προστατέψουμε τα συμφέροντα του λαού και της χώρας μας….»

«Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα, που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν, θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω.»

Ο Μπελογιάννης ξανακάθισε στη θέση του. Μια από τις κατηγορούμενες τού πρόσφερε ένα γαρύφαλλο. Το πρόσωπο του Μπελογιάννη φωτίστηκε και χαμογέλασε. Αυτή την εικόνα, αμέσως μετά την απολογία, απέδωσε στο πασίγνωστο σκίτσο του ο Πάμπλο Πικάσο. Το κόκκινο γαρύφαλλο θα γίνει σύμβολο πάλης του ελληνικού λαού στους κατοπινούς αγώνες.

Ο επιφανής άγγλος δικηγόρος Λεφλέρ που παρακολούθησε τη δίκη σαν παρατηρητής θα δηλώσει αργότερα: «Στη δίκη αυτή πιο γρήγορα δικάζουν τις ιδέες, παρά τους ανθρώπους για τη δράση τους».

Το πρωί της 16^ης Νοέμβρη του 1951 το στρατοδικείο βγάζει την απόφαση. Ο Μπελογιάννης μαζί με άλλους 11 καταδικάζονται σε θάνατο. Τα ονόματα των υπολοίπων ήταν: Έλλή Ιωαννίδου - Παπά, Θεοδώρα Γεωργιάδου, Αφροδίτη Μανιάτη, Καλλιόπη Παπαδοπούλου, Λίζα Κότου, Στάθης Δρομάζος, Στέργιος Γραμμένος, Δημήτρης Καλοφωλιάς, Δημήτρης Κανελλόπουλος, Αθανάσιος Κανελλόπουλος, Πέτρος Παπανικολάου. Άλλοι 15 κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν από ισόβια μέχρι τριετή φυλάκιση με αναστολή. Ο Μπελογιάννης μεταφέρεται στις φυλακές της Κέρκυρας. Η απόφαση του δικαστηρίου προκαλεί θύελλα αντιδράσεων σ’ όλο τον κόσμο. Διαδηλώσεις, πορείες, γινόταν στη διάρκεια της δίκης αλλά και μετά την απόφαση.

Τηλεγραφήματα συμπαράστασης, στέλνονταν απ’ όλα τα μέρη του κόσμου. Με πρωτοβουλία της Σοβιετικής ένωσης το ζήτημα συζητήθηκε στην 6^η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Αλλά με τις πιέσεις που άσκησαν οι αμερικάνοι δεν παίρνεται καμιά πρωτοβουλία από τον Οργανισμό. Στην Ελλάδα όμως η κυβέρνηση δεν μπορούσε να παραβλέψει αυτή την παγκόσμια αντίδραση και ο Πλαστήρας αναγκάζεται να δηλώσει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Η δήλωση όμως αυτή ήταν ένας ελιγμός που αναγκάστηκε να κάνει η κυβέρνηση. Πολύ γρήγορα ετοιμάζει νέα σκευωρία ενάντια στο Μπελογιάννη, μια νέα δίκη με βαρύτερες κατηγορίες όπως η κατασκοπεία, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Οι Αμερικάνοι εκβιάζουν πλέον ανοιχτά προς αυτή την κατεύθυνση. Η αμερικανική κυβέρνηση δηλώνει πως θα περικόψει την «οικονομική βοήθεια» στην Ελλάδα. Ο Πιουριφόι σε συνέντευξή του λέει προκλητικά πως «η Ελλάς έχει ανάγκη ισχυράς κυβερνήσεως».

Έτσι η αστυνομία ανακαλύπτει «δίκτυο κατασκοπείας» του ΚΚΕ με οργανωτή το Μπελογιάννη. Κάνουν έφοδο στη βίλα «Αύρα» στη Γλυφάδα και στο σπίτι του παλιού κομμουνιστή Νίκου Καλούμενου στην Καλλιθέα, όπου βρίσκουν παράνομους ασύρματους του ΚΚΕ, αφού πρώτα είχαν εντοπίσει μυστικά σήματα, όπως έλεγαν. Σαν αποδεικτικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν πλαστά τηλεγραφήματα τα οποία φέρονται να έλαβαν οι κατηγορούμενοι από το εξωτερικό. Το ότι το ΚΚΕ χρησιμοποιούσε ασυρμάτους ήταν παλιά μέθοδος επικοινωνίας από την εποχή του Μεταξά και το γεγονός ήταν γνωστό σε όλους. Δηλαδή, αν και οι διωκτικές αρχές, γνώριζαν πολύ καλά την ύπαρξη ασυρμάτων νωρίτερα, δε δίστασαν να κατασκευάσουν τη σκευωρία για δήθεν κατασκοπία. Τα γεγονότα είναι χαρακτηριστικά:

Οι ασύρματοι ανακαλύφθηκαν στις 14 και 15 Νοέμβρη του 1951, μόλις δηλαδή τελείωνε η πρώτη δίκη, αλλά ήταν γνωστό στην Ασφάλεια περίπου ένα χρόνο νωρίτερα. Αντί να προχωρήσουν αμέσως σε συλλήψεις επέλεξαν να βρουν ένα χαφιέ στον μηχανισμό, για να πληροφορεί τις μυστικές υπηρεσίες για τις εντολές που έδινε το ΚΚΕ. Αυτά αναφέρεται στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 17 Γενάρη του 1951, ένα χρόνο σχεδόν πριν την «ανακάλυψη». Η ίδια εφημερίδα στις 22 Γενάρη 1951 αναφέρει (σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν από την αστυνομία) ότι το σπίτι του Καλούμενου στην Καλλιθέα παρακολουθούνταν από πολύ καιρό πριν.

Επίσης η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ στις 12 Δεκέμβρη του 1951 γράφει πως ο αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Α. Κύρου, είχε καλέσει τις ελληνικές κυβερνήσεις να δικάζουν τους κομμουνιστές με την κατηγορία της κατασκοπείας ανεξαρτήτως εάν η κατηγορία προέκυπτε από τα στοιχεία που είχαν!! «Στείλτε τους στα στρατοδικεία με την κατηγορία του κατασκόπου. Ποιος θα τολμήσει να διαμαρτυρηθεί;» έλεγε ο Κύρου. Η ίδια η ηγεσία του ΚΚΕ έχοντας καταλάβει ότι η Ασφάλεια γνωρίζει για τους συγκεκριμένους ασυρμάτους έδωσε στις 17 Δεκέμβρη του 1950 εντολή να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα. Έτσι οι ασύρματοι αυτοί ήταν εκτός λειτουργίας πολύ πριν την έφοδο της Ασφάλειας. Παρ’ όλα αυτά η Ασφάλεια επέμενε ότι οι ασύρματοι λειτουργούσαν και ανακαλύφθηκαν κατά την έφοδο, μόνο και μόνο για να κρύψει τη σκευωρία. Ας σημειωθεί, τέλος, ότι στις έρευνες συμμετείχε και ελικόπτερο του αμερικανικού στόλου με ραδιογωνιόμετρα. Έτσι ξεκινάει στις 15 Φλεβάρη του 1952 η δεύτερη δίκη του Μπελογιάννη. Οι κατηγορούμενοι εκτός απ’ τον ίδιο είναι άλλοι 28. Η κατηγορίες αυτή τη φορά βασίζονται στον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 περί κατασκοπίας, που θέσπισε ο Μεταξάς.

Στη νέα του απολογία ο Μπελογιάννης καταρρίπτει όλες τις συκοφαντίες. Η απολογία του στη δεύτερη δίκη έχει μείνει σαν ένα φλογερό ντοκουμέντο θάρρους:

«Την ευθύνη για το ότι η ελληνική γη είναι σπαρμένη με τάφους και ερείπια, τη φέρουν μόνο οι ξένοι ιμπεριαλιστές και οι έλληνες υπηρέτες τους…»

«Εμείς πιστεύουμε στη ορθότητα της θεωρίας, που γέννησαν τα μυαλά των πιο πρωτοπόρων ανθρώπων. Και το νόημα του αγώνα μας είναι η θεωρία αυτή να γίνει πραγματικότητα τόσο για την Ελλάδα όσο και για όλο τον κόσμο…»

«Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας.»

Στις 29 του Φλεβάρη ο Μπελογιάννης καταφέρνει να δώσει ένα σημείωμα σε έναν δημοσιογράφο, αφού του είχε υποσχεθεί ότι θα το δημοσιεύσει. Το παραθέτουμε ολόκληρο:

«Οι οργανωτές αυτής της δίκης, ντόπιοι και ξένοι, κατέβαλλαν πρωτοφανείς προσπάθειες για να κατασυκοφαντήσουν τον αγώνα του ΚΚΕ, χωρίς να διστάσουν ούτε μπροστά στη διαστρέβλωση γνωστών κειμένων.

Απέναντι σ’ αυτές τις προσπάθειες εμείς βρεθήκαμε τελείως ανυπεράσπιστοι, γιατί μέσα στα απομονωτήρια της ασφάλειας δε μας δόθηκε καθόλου ο χρόνος και η δυνατότητα να μελετήσουμε και να συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα για την υπεράσπισή μας στοιχεία.Έτσι υποχρεωθήκαμε να παλαίψουμε κάτω από απαράδεχτα άνισους όρους. Αλλά παρ’ όλα αυτά, αποδείχτηκε ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα πατριωτικό, με τίτλους εθνικούς, που κανένα άλλο κόμμα δεν έχει να παρουσιάσει. Γιατί στο βωμό της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας της Ελλάδος έχει προσφέρει φοβερές εκατόμβες. Και αν δεν υπήρχαν σήμερα οι έμποροι και οι κάπηλοι του μίσους, η συμβολή του ΚΚΕ στην ειρήνευση του τόπου θα είχε εκτιμηθεί όχι μόνο από τους φίλους, αλλά και από τους τίμιους και καλόπιστους αντιπάλους μας.

Γι’ αυτό οι σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δεν δολοφονούν εμάς. Δολοφονούν την ειρήνευση και την τιμή της Ελλάδος.

29/2/52 Νίκος Μπελογιάννης»

Το δικαστήριο αποφασίζει και πάλι τη θανατική ποινή για τους 8 κατηγορούμενους. Εκτός από το Μπελογιάννη, σε θάνατο καταδικάζεται ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης, ο Νίκος Καλούμενος, ο Τάκης Λαζαρίδης, ο Χαρίλαος Τουλιάτος, ο Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και η Έλλη Ιωαννίδου. Ήταν 1^η Μάρτη του 1952.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αντιδράσεις για την απόφαση ένθεν και ένθεν. Η περίφημη «Φωνή της Αμερικής» αναφωνούσε με το αίσθημα του νικητή:

«Η δίκη αυτή είναι ένα από τα σπουδαιότερα παγκόσμια γεγονότα τα οποία εσημειώθησαν τον Φεβρουάριον του ’52. Αποτελεί δίδαγμα δια τον ελεύθερον κόσμον. Αποδεικνύει ότι τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα δεν εμπνέονται από πολιτικούς σκοπούς αλλά αποτελούν οργανώσεις κατασκοπείας».

Οι προοδευτικοί άνθρωποι μέσα και έξω απ’ την Ελλάδα ξεσηκώνονται και απαιτούν να μην εκτελεστεί η απόφαση. Χιλιάδες διαμαρτυρίες και τηλεγραφήματα απ’ όλο τον κόσμο ζητούν τη ματαίωση της εκτέλεσης. Διεθνούς φήμης καλλιτέχνες όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, συγγραφείς όπως ο Σαρτρ, ο Κοκτώ, ο Μπενουά, γάλλοι υπουργοί, ο ίδιος ο Ντε Γκώλ, πρόεδροι ακαδημιών και ακυρωτικών δικαστηρίων στέλνουν τηλεγραφήματα εναντίωσης στις εκτελέσεις.

Ακόμα και ο συντηρητικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητά από το βασιλιά να μην γίνουν εκτελέσεις δηλώνοντας:

«Έχω συγκλονιστεί απ’ το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Η Παγκόσμια Οργάνωση αλληλεγγύης για τη σωτηρία του Μπελογιάννη πάλευε για τη σωτηρία του Μπελογιάννη με όσα μέσα μπορούσε. Συγκεντρώσεις, συνεντεύξεις, τηλεγραφήματα στην κυβέρνηση και το βασιλιά, διαμαρτυρίες στον ΟΗΕ. Το όνομα του Μπελογιάννη γίνεται σύμβολο της ειρήνης και της ανεξαρτησίας των λαών. Η σοβιετική Επιτροπή στον ΟΗΕ κάνει τα πάντα για να σώσει το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Όμως η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κάτω από τις νέες απειλές των Αμερικάνων δεν προέβη σε καμιά ενέργεια. Ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του μέσα από τη φυλακή συνεχίζουν τον πολιτικό αγώνα. Στέλνουν γράμματα σε ξένες εφημερίδες όπου αναφέρουν την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, σε όλα τα επίπεδα.

Στις 28 Μάρτη το Συμβούλιο Χαρίτων εκδίδει την απόφασή του. Γίνονται δεκτές μόνο οι αιτήσεις χάριτος του Λαζαρίδη, του Μπισμπιάνου, του Τουλιάτου και της Έλλης Ιωαννίδου. (Της τελευταίας λόγω πρόσφατης μητρότητας). Οι υπόλοιποι έπρεπε να εκτελεστούν. Αξίζει να σημειώσουμε, για να αντιληφθούμε το ρόλο της κυβέρνησης Πλαστήρα, ότι λίγο καιρό πριν, είχε δώσει αμνηστία στον ναζιστή στρατηγό Αντρέ, το δήμιο της Κρήτης.

Στις 3 το πρωί της Κυριακής της 30^ηςΜάρτη του 1952, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στο Μπελογιάννη, τον Καλούμενο, τον Αργυριάδη και το Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε. Όλοι τους κατάλαβαν ότι τους πάνε για εκτέλεση. Σε λίγο τους βάζουν σε ένα αυτοκίνητο και τους μεταφέρουν στον γνωστό τόπο εκτελέσεων, το Γουδί. Οι 4 ήρωες δεν έχασαν ούτε μια στιγμή το κουράγιο τους. Αρνήθηκαν να τους δέσουν τα μάτια. Στις 4 και 12’ αντήχησαν τα όπλα του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Η βαρβαρότητα συνεχίστηκε αφού τα πτώματα έμειναν στο τόπο που έπεσαν μέχρι το πρωί. Έπειτα μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο της Κοκκινιάς χωρίς φέρετρα και πετάχτηκαν σε ξένα μνήματα. Αργότερα, όταν ανακαλύφθηκε το λάθος, ξέθαψαν τα πτώματα και τα έθαψαν στο σωστό σημείο. Ας σημειωθεί ότι ημέρα Κυριακή ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή δεν εκτελούσαν μελλοθάνατους. Η βαρβαρότητα αλλά και βιασύνη των υπευθύνων ήταν τέτοια που επέλεξαν τη μέρα αυτή. Άλλωστε αυτή πρέπει να ήταν και η εντολή των ίδιων των αμερικάνων στο Σοφοκλή Βενιζέλο, ο οποίος το πρωί της 29^ης Μάρτη κλήθηκε επειγόντως στην αμερικανική πρεσβεία από τον Πιουριφόι, λίγο πριν μεταβεί στο υπουργικό συμβούλιο.

Χιλιάδες λαού επισκέφτηκε τον τάφο του Μπελογιάννη. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένα στεφάνι με την επιγραφή: ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΗΣΥΧΑ. ΕΜΕΙΣ ΑΓΡΥΠΝΟΥΜΕ

Από τότε οι αστυνομικοί φρουρούσαν μέρα – νύχτα τον τάφο. Τα άσχημα μαντάτα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στον Αϊ Στράτη όπου ζει εξόριστος ο κορυφαίος ποιητής του λαού μας Γιάννης Ρίτσος. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης θα γράψει το ποίημα «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ». Αναφέρουμε μερικές αράδες:

«Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή

όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.

Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.

Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.

Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα. Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους

το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη

ΟΧΙ ΔΕ ΣΟΥ ταιριάζει εσένα Μπελογιάννη τούτο το σιωπηλό πένθος

τούτες οι μαύρες κορδέλες άκρη – άκρη στο φουστάνι της άνοιξης

[...]

τούτο το πράσινο σαπούνι που λιώνει ξεχασμένο στη σκάφη θολώνοντας το νερό.

Για σένανε είναι οι μεγάλες σάλπιγγες, τα μεγάλα τύμπανα

οι μεγάλες καμπάνες και οι μεγάλες παρελάσεις

ο μεγάλος όρκος των λαών πάνω στο φέρετρό σου

η μεγάλη μέρα της τριάντα του Μάρτηπου μπαίνει στο καινούργιο εορτολόγιο των ηρώων και των μαρτύρων της ειρήνης.

[…]

Έφυγες τώρα Νίκο ανάβοντας μ’ ένα γαρύφαλλο από φλόγα το κουράγιο του κόσμου,

ανάβοντας την ελπίδα στην καρδιά των λαών, ανάβοντας τους αστερισμούς της ειρήνης στο στερέωμα του κόσμου, πάνω απ’ τις πεδιάδες τις σπαρμένες κόκαλα.

Έπεσες, Νίκο, με τα’ αυτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου,

ν’ ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον, ν’ ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες

πάνω απ’ το γέλιο των παιδιών και των κήπων

[…]

Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.

Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.

Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει

[…]

ΓΙΟΥΧΑΡΙΣΜΑ ΑΛΛΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟ

2011-02-28T20:10:00.001+02:00

Το παιχνίδι των Γνώσεων (Αυστηρώς και μόνο για Έλληνες...)

2011-02-28T20:01:00.000+02:00

Ερώτηση 1η για 500 Ευρώ

Για πόσους Έλληνες πολιτικούς έχετε μάθει ή ακούσει ότι είπαν άσχημα λόγια στον Αμερικάνο Πρέσβη την τελευταία 50ετία; Μπορείτε να φαντασθείτε τον κ. Κώστα Σημίτη, ή τον κ.
Γιωργάκη Παπανδρέου ή τον κ. Κωστάκη Καραμανλή να λέει άσχημες κουβέντες στον
«αξιότιμο» κ. Τόμας Μίλερ, πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα;

Αν η απάντηση είναι για κανένα μόλις κερδίσατε 500 Ευρώ...

Ερώτηση 2η για 1500 Ευρώ

Πόσους πολιτικούς έχετε ακούσει να μιλούν για τα πετρέλαια στο αιγαίο ; Ίσως στις συζητήσεις τους στο ''εξωτερικό'' να τα ξεπουλούν κάθε μέρα. (στη θέση Μπάμπουρας-Μυτιλήνη- Θάσο,
υπάρχουν περίπου 140 εκκατ. βαρέλια ποσότητα που φτάνει να καλύψει τις ανάγκεςτης χώρας μας για την επόμενη 20 ετία....)

Αν η απάντηση είναι ΄΄κανέναν΄΄ κερδίζετε άλλα 1500 Ευρώ...

Ερώτηση 3η για 2000 Ευρώ

Πόσους πολιτικούς έχετε ακούσει να μιλούν για το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα που δεν έχει αποπληρωθεί από το Β παγκόσμιο πόλεμο και ανέρχεται περίπου στο 1 τρις δολάρια;
Ναι , ένα τρις δολάρια.

Αν η απάντηση είναι ΄΄κανέναν΄΄ κερδίζετε άλλα 2000 Ευρώ και φτάνετε αισίως τις 4000 Ευρώ...

Ερώτηση 4η για 1000 Ευρώ

Πόσους πολιτικούς έχετε δει να σκύβουν το κεφάλι καθημερινά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την Αμερική , την Τουρκία , το ΔΝΤ και τόσους άλλους φορείς της διεθνούς πλουτοκρατικής ελίτ των βιομηχανιών;

Αν η απάντηση είναι ΄΄πολούς΄΄ κερδίζετε άλλα 1000 Ευρώ και φτάνεις τις 5000
...

Ερώτηση 5η και τελευταία για...........5000 Ευρώ!!!!!!!

Πώς λέγεται αυτός που δεν καταλαβαίνει ότι τον δουλεύουν εδώ και χρόνια και ότι θα συνεχίσουν το κέρδος εις βάρος του; Αυτός που πιστεύει ότι είναι ελεύθερος αλλά δεν έχει καταλάβει ότι είναι δούλος χειρότερος και από αυτούς του αρχαίουκόσμου; Αυτός που κάθε μέρα βομβαρδίζεται από τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης από
τρομοκρατικές κρατικές-εταιριοκρατικές απειλές δήθεν πτώχευσης; Πως λέγεται αυτός, που δεν καταλαβαίνει ότι πάνε να του τη σκάσουνε και ότι θα αναγκαστεί να πει και ευχαριστώ που του κόβουν το 14ο μισθό; Λέγε! Πώς λέγεται;

Αν πεις ότι λέγεται μαλάκας κερδίζεις
.... 5000 Ευρώ. Αν προσθέσεις ότι είναι κορόιδο με πατέντα κερδίζεις και μπόνους άλλα 1000 Ευρώ...

Ναι φίλε Έλληνα είσαι κορόιδο και μάλιστα με πατέντα. Πιστεύω να το έχεις καταλάβει τόσα χρόνια...

Υπάρχει ακόμα ελπίδα;

Υπάρχει.

1. Κλείσε την τηλεόρασή σου (προσπαθεί να σε
τρομοκρατήσει για να δεχτείς αβίαστα την κατάργηση των δικαιωμάτων σου και να σου μειώσει τις αντιστάσεις για πιθανές αλλαγές στα εργασιακά σου δικαιώματα και το μισθό)

2. Ενημερώσου μόνο από το internet (είναι ένα μέσο που δεν μπορεί να χειραγωγηθεί αφού χαρακτηρίζεται από ελευθεροτυπία. Φυσικά οι ισχυροί των αμερικανικών τραπεζών-πολυεθνικών δεν θα αργήσουν να το χειραγωγήσουν-ελέγξουν πλήρως και αυτό με κάποια δήθεν επικείμενη ηλεκτρονική-τρομοκρατική επίθεση. Ψάξε και θα βρεις.

Όλα υπάρχουν.)

3. Κάνε μποϊκοτάζ στις πολυεθνικές
εταιρίες όλων των τύπων (αγόραζε μόνο
μικρές- τοπικές μάρκες από το μαγαζί της γειτονιάς σου ακόμη και αν σου κοστίζει λίγο περισσότερο. Εξάλλου θα αγόραζες Nike αν ήξερες ότι στην Κίνα παιδιά κάτω των 15 ετών τα ράβουν δουλεύοντας πάνω από 14 ώρες την ημέρα για λιγότερο από 2 δολάρια;

4. Ζήσε φυσική ζωή κοντά στο περιβάλλον.

και επιτέλους απέβαλε από μέσα σου την υποτέλεια που διακρίνει τους Έλληνες εδώ και 400 χρόνια και σταμάτα να σκύβεις το κεφάλιγιατί πάντα θα ζεις υπό το καθεστώς
της καρπαζιάς ....

τέλος , παραθέτω το εξής:

Όταν η Αγγλία μέσω του Άγγλου πρέσβεως Λίντλεϋ, του ζητούσε επίμονα και με απειλές κατά της χώρας μας, να μην καταδικάσει τους Έξη (6) υπεύθυνους (πολιτικούς & αρχιστράτηγο) της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Πλαστήρας απήντησε:

«Η Ελλάς υπήρξε τίμια Σύμμαχος της Αγγλίας. Την εγκαταλείψατε αλλά εκείνη συνέχισε μόνη τον αγώνα. Είδε τους πληθυσμούς της να σφαγιάζονται, την ελληνική γη να
ακρωτηριάζεται. Μπορεί να ζήσει και μόνη. Και αν καταρρεύσει θα στήσουμε στον Κάβο Μαλέα μια πινακίδα που θα γράφει, πως εδώ ανθούσε κάποτε ένας πολιτισμός,
που κατέστρεψαν οι Δυτικές Δυνάμεις, με πρωταγωνίστρια την Αγγλία. Αυτό να διαβιβάσεις στη Κυβέρνησή σου. Τελειώσαμε κύριε. Δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε. Πηγαίνετε!»

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΣΤΡΑΠΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΣΤΗ ΣΥΡΟ

2011-02-27T13:02:00.007+02:00

Την Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου έφτασε αεροπορικώς στη Σύρο ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος.

Παλιός γνώριμος του Νεανικού Επιμορφωτικού Ομίλου Σύρου (από το 1985 ),παρών σε όλα τα συνέδρια του ΝΕΟΣ ήλθε συνοδευόμενος από τον διάκο του π.Κύριλλο , να βοηθήσει στην δενδροφύτευση 150 δέντρων (εκ των οποίων 100 ελιές) στο Πνευματικό Κέντρο Αιγαίου στις Νήτες Μέγα Γιαλού.

Απλός και αγαπητός σε όλους συναντήθηκε με πολλούς γνώριμους από τα παλιά στην ενοριακή αίθουσα Αγίου Ιωάννου Ποσειδωνίας την Παρασκευή το απόγευμα και αντάλλαξε απόψεις για πολλά θέματα.Λίγο πρίν είχε τελέσει τρισάγιο στο τάφο του Μητροπολίτη Εφέσου Χρυσόστομου.

Το Σάββατο από νωρίς το πρωί ,μπροστάρης αυτός μαζί με πλήθος κόσμου ιδιαίτερα νέων το κτήμα του Π.Κ. Αιγαίου άλλαξε όψη . Το μεσημέρι ακολούθησε πανηγύρι με ζαμπούνες ,κλαρίνα και τουμπιά στη τραπεζαρία της κατασκήνωσης.

Το απόγευμα εφυγε με το Σούπερ Φερυ για Πειραιά. Αυτό που έκανε εντύπωση σε όλους μας ήταν ο πλούσιος πνευματικά λόγος του αλλα και η όρεξη του και απόδοση του στην εργασία .78 χρονών και αναδείχτηκε μπροστάρης στη δεντροφύτευση.

Σιγουρα όσοι είμαστε εκεί θα τον θυμόμαστε για καιρό .

Η πολιτική σημασία του φύλου

2011-02-27T07:53:00.000+02:00

Η πολιτική σημασία του φύλου
ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΧΑΛΚΙΑ

JUDITH BUTLER, Αναταραχή Φύλου: Ο φεμινισμός και η ανατροπή της ταυτότητας, (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, επιμ. Χριστίνα Σπυροπούλου, εισ. και επιστ. επιμ. Βενετία Καντσά, επίμετρο Αθηνά Αθανασίου), εκδόσεις Αλεξάνδρεια, σελ. 231

Εν μέσω οικονομικής κρίσης, μίας εκ των σημαντικότερων της μεταπολεμικής περιόδου όπως λένε, κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα η μετάφραση του βιβλίου της Judith Butler, Gender Trouble: Feminism and the subversion of identity, που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1990 από τις εκδόσεις Routledge. Στην ελληνική έκδοση, η λίστα των «συντελεστών» του έργου υπογραμμίζει το βάρος της έκδοσης. Το ερώτημα όμως παραμένει— γιατί είναι σημαντικό το βιβλίο αυτό, και, επίσης, τι σχέση έχει το βιβλίο αυτό, που πρωτοδημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ το 1990, με «εμάς»;
Το Gender Trouble αποτέλεσε το πρώτο πόνημα που έτυχε ευρείας αναγνώρισης στον επιστημονικό αλλά και ακτιβιστικό χώρο, ενώ επιτίθεται, με εξαιρετική μαεστρία και τεκμηρίωση, σε έναν ακρογωνιαίο λίθο του κοινωνικού μορφώματος του σύγχρονου ατόμου, είτε αυτό είναι «δεξιό» «κεντρώο» «αριστερό» ή, ενδεχομένως, και συνδεδεμένο με τον χώρο της αναρχίας∙ η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ότι το φύλο δεν είναι φυσικό, δεν προδιαγράφεται από κάποιο υποτιθέμενα αντικειμενικό βιολογικό στερέωμα. Αλλά, επίσης, δεν είναι και, με την ρηχή έννοια, μία απλή κατασκευή. Αντίθετα, αυτή η φαινομενικά τόσο απλή και «διαφανής» διάσταση της ταυτότητας μεταμορφώνεται, μέσα από τη γραφή της Μπάτλερ στο βιβλίο αυτό, σε ένα σύνθετο κοινωνικό εγχείρημα που, επιπλέον, έχει εξέχουσα πολιτική σημασία, η οποία επεκτείνεται πέρα από στενά οριζόμενα ζητήματα «ισότητας», φεμινισμού κτλ.
Για την Μπάτλερ, αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι η λεγόμενη «επιτελεστικότητα» του φύλου, η οποία δεν θα πρέπει να μπερδεύεται με την οποιουδήποτε τύπου «παράσταση». Πρόκειται μάλλον για μια εννοιολόγηση του φύλου ως κάτι που στηρίζεται σε ενσώματες, λεκτικές ή μη, πρακτικές «αναφοράς» σε κάποιο πρότυπο που όμως απουσιάζει. Έτσι το φύλο δρα ως ένα «ρυθμιστικό ιδεώδες» που διαμορφώνει όχι μόνο κανονικότητες στη συμπεριφορά, στην εμφάνιση, αλλά και στην ίδια την σκέψη και τη διαμόρφωση της υποκειμενικότητας. Δεν πρόκειται δηλαδή για έναν «ρόλο» που ένας φαινομενικός πυρήνας του εαυτού ασπάζεται ή απορρίπτει, και «παίζει» με μεγαλύτερη ή μικρότερη δεξιοτεχνία, όπως προτείνουν κάποιες θεωρήσεις των κοινωνικών επιστημών που ξεχωρίζουν το «κοινωνικό φύλο» και το «βιολογικό φύλο».
Για το Gender Trouble, ένας σοβαρός «ύποπτος» στο εγχείρημα αυτό είναι η ετεροφυλοφιλία, η οποία κι εκείνη στο πλαίσιο αυτό αντιμετωπίζεται ως μια πολιτική τάξη πραγμάτων που έχει αυθαίρετες διασυνδέσεις με τη «φύση» του ανθρώπου. Συνέπεια της φυσικοποίησης του φύλου, σε συνάρτηση με ένα είδος κανονιστικής ετεροφυλοφιλίας, είναι, κατά τη Μπάτλερ, η θεμελίωση ιεραρχιών και αποκλεισμών που οικοδομούν το ίδιο το πεδίο του ανθρώπινου. Καθίσταται έτσι καταστατικής σημασίας για την παραγωγή αναγνωρίσιμων ανθρώπινων υποκειμένων ένα ιδιαίτερο είδος βίας. Για να γίνoυν περισσότερο κατανοητά αυτά, αρκεί να σκεφτούμε την ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα Στρέλλα, που παιζόταν μέχρι πρόσφατα σε κάποιες κινηματογραφικές αίθουσες στην Αθήνα. Σε αντίστιξη με αυτό που επιτυγχάνει η ταινία, στην «κανονική» τάξη πραγμάτων ο χαρακτήρας του πατέρα που παραμένει ερωτευμένος με την Στρέλλα, μία τρανς που ανακαλύπτει πως είναι γιος του, καθώς και η ίδια η Στρέλλα, θεώνται ως είδη «τεράτων», σίγουρα υποκείμενα με «παθολογίες» και όχι ακριβώς άνθρωποι. Τα μη επαρκώς έμφυλα υποκείμενα, άνθρωποι που δεν επιτελούν το φύλο με βάση τις προτασσόμενες κανονικότητες του διπολικού στατικού συστήματος που κυριαρχεί σήμερα στις χώρες της «Δύσης» και όχι μόνο, εξοστρακίζονται και «στοιχειώνουν» το πεδίο του διανοητού, περιφρουρώντας, μέσα από μία φρικαλεότητα που τους αποδίδεται, τα κανονιστικά σχήματα υποκειμενοποίησης και κοινωνικών σχέσεων.
Με άλλα λόγια, η αναπαραγωγή ενός πολιτισμικού θα λέγαμε καθεστώτος, εντός του οποίου το φύλο αναδύεται ως «φυσική» και αυτονόητη απόρροια κάποιων βιολογικών χαρακτηριστικών, και άμεσα συνδεδεμένο με την επίσης «φυσική» ετεροφυλοφιλία, σε συγκεκριμένες αρθρώσεις της βέβαια, τίθεται στο ερευνητικό, και πολιτικό στόχαστρο, ως κατ’ εξοχήν τόπος άσκησης εξουσίας και ανάπτυξης των τεχνολογιών της. Θέτοντας ερωτήματα για το πώς διαμορφώνεται το τι είναι διανοητό και τι όχι στο πεδίο του φύλου, καθώς και για τα θεμελιώδη διακυβεύματα που συνοδεύουν το εγχείρημά αυτό, παρά την συνήθη νοηματοδότηση του φύλου ως σημαντικής αλλά, εντέλει, «ελαφριάς» διάστασης της ταυτότητας, ή έστω πιο ελαφριάς από την «τάξη» για παράδειγμα, το Αναταραχή Φύλου πράγματι δημιουργεί και αυτό το ίδιο… αναταραχή!
Ουσιαστικά, το βιβλίο αυτό λειαίνει το έδαφος για την υποστήριξη της θέσης πως η ίδια η έννοια του ανθρώπου, και άρα η αναγνώριση κάποιων υποκειμένων ως ανθρώπινων και άξιων ζωής, ή άξιων θρήνου αν χαθούν, περιστρέφεται γύρω από την επιτελεστικότητα, όπως προτείνει η Μπάτλερ, της κανονιστικής θηλυκότητας ή του κανονιστικού ανδρισμού. Όπως λέει η ίδια η Μπάτλερ στον δεύτερο πρόλογο που έγραψε για την επανέκδοση του βιβλίου το 1999 (2009:15), «Στο βαθμό που οι έμφυλοι κανόνες (…)θεσπίζουν τι θα είναι και τι δεν θα είναι διανοητά ανθρώπινο, τι θα θεωρείται και τι δεν θα θεωρείται «πραγματικό», θεσπίζουν το οντολογικό πεδίο στο οποίο μπορεί να δίνεται νόμιμη έκφραση στα σώματα. Αν υπάρχει ένα θετικό κανονιστικό καθήκον στην Αναταραχή φύλου, είναι η επιμονή στην επέκταση αυτής της νομιμότητας σε σώματα που έχουν θεωρηθεί πλαστά, μη πραγματικά και αδιανόητα».
Σαν ένα απλό παράδειγμα του τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην Ελλάδα σήμερα, έρχεται στο νου ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής εκπομπής «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, που προβλήθηκε προ λίγου καιρού (12 Απριλίου, 2010), με θέμα τις γυναίκες τρανς που «παίζουν» στο μαγαζί Κούκλες στο Κουκάκι. Κατά τη διάρκειά της παρουσιάζονται διάφοροι συντελεστές του προγράμματος στο μαγαζί, οι οποίες μιλάνε για τη ζωή τους στο συγκεκριμένο μαγαζί -τα μικρά καμαρίνια, τον άλλοτε κεφάτο και άλλοτε δύσκολο κόσμο- αλλά και τη ζωή τους γενικότερα. Τα πρόσωπα που βλέπουμε είναι γυναικεία, και τα αποσπάσματα από τις παραστάσεις τους που προβάλλονται σαφώς δείχνουν γυναίκες να τραγουδάνε, να μιλάνε στο κοινό κτλ.
Ωστόσο, την ίδια ώρα που η εκπομπή διανύει έδαφος στο πολιτισμικό εγχείρημα του να «εξανθρωπιστούν» οι τρανς στην Ελλάδα, με την έννοια του να θεαθούν καθαρά και απροβλημάτιστα ως απολύτως εξίσου άνθρωποι, παρουσιάζονται και κάποιες ρωγμές, μέσα από τις οποίες διαφαίνεται το προβληματικό του εγχειρήματος αυτού. Ο Θεοδωράκης ψάχνει, με τις ερωτήσεις του, πολύ, θα λέγαμε, για «πρόβλημα». Ο λόγος του επιχειρεί να τις εντάξει σε ένα πλαίσιο όπου οι ίδιες, αν και ωραίες, σαγηνευτικές, γυναίκες, δεν είναι ωστόσο, εντέλει «κανονικές». Χαρακτηριστικά, με μία από αυτές, ενώ έχουν μιλήσει για το παρόν για αρκετή ώρα, με τρόπο που επιτρέπει την «ανάγνωση» της συνομιλήτριάς του ως γυναίκας, ο Θεοδωράκης αίφνης την ρωτά για την παιδική της ηλικία. Εκείνη απαντά ελλειπτικά, αδιόρατα ενοχλημένη από την αλλαγή θέματος, και εκείνος επιμένει, προτρέποντάς την, με «μαλακό» ύφος σίγουρα, κοιτώντας στα μάτια την κοπέλα με την οποία συνομιλεί, αλλά επιμένει, «τότε, τότε… εσύ είσαι ένα αγόρι».
Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, η στροφή της συζήτησης δρα κατασταλτικά προς την περαιτέρω κινητοποίηση του εγχειρήματος που το Αναταραχή φύλου υποστηρίζει. Ας μην ξεχνιόμαστε, είναι σα να λέει ο Θεοδωράκης, μπροστά στην εμφανώς απόλυτα επαρκή επιτελεστικότητα της θηλυκότητας από την μεριά της συνομιλήτριάς του, ...δεν είσαστε ωστόσο ίδιες. Δεν είσαστε, δηλαδή, «πραγματικές». Κι έτσι προβάλλει πάλι η κατηγορία του μη αυθεντικού, του «κάλπικου», χρωματίζοντας τα υποκείμενα που δεν επιτελούν φύλα με ευθυγραμμισμένους τρόπους, ως «λιγότερα», ως παθολογικά, και, ακόμα, ως κάποιου είδους απατεώνες.
Ωστόσο, στην ίδια εκπομπή, τα αποσπάσματα από τις παραστάσεις στις Κούκλες αναδεικνύουν γλαφυρά, έμμεσα βέβαια, πως και οι «κανονικές» δεν είναι φυσικά τέτοιες. Άλλωστε όλα τα νομίσματα, μπορούμε να πούμε πια με μεγαλύτερη άνεση στην γενικότερα ταραχώδη εποχή που διανύουμε, είναι ένα χαραγμένο μέταλλο, ή χαρτί. Η διαφορά είναι πως κάποιες χαράξεις του υλικού νομιμοποιούνται, μέσα από μία σειρά συμβάσεων, «σαν» να έχουν οι ίδιες μία αξία -σαν να αντιστοιχούν σε ανάλογη ποσότητα χρυσού για παράδειγμα, παρόλο που ο κανόνας του χρυσού έχει αναιρεθεί- και μετατρέπουν το υλικό, που συνήθως δεν έχει σχεδόν καμία δική του αξία, ή σημασία θα μπορούσαμε να πούμε, σε κάτι που φέρεται να έχει, ως ουσία του, και «αυτονόητα», την αξία που αναγράφεται.
Η ορολογία της Μπάτλερ έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως αφαιρετική, ασαφής, περιττά σύνθετη κτλ. Όμως, η προσεχτική ανάγνωση του Gender Trouble φανερώνει και την πειθαρχία με την οποία η συγγραφέας επιστρέφει στα «απλά», συνυφαίνει αναλύσεις γεγονότων της επικαιρότητας, και επιμένει στη μεγάλη σημασία που έχει η αυστηρότερη θέαση του φύλου ως μη-φυσικού, και, δη, ως παραγωγής που στηρίζεται σε ένα είδος επιτελεστικότητας, όπως υποστηρίζει, όπου τα υποκείμενα «παραπέμπουν» σε διαφορετικές δεξαμενές νοημάτων, αναφερόμενα σε ένα πρότυπο που δεν υπάρχει εντέλει κάπου, βγάζοντας το καπέλο τους, τρόπον τινά, σε καταστατικά αφηγήματα που αφορούν το φύλο, χωρίς βέβαια να είναι το φύλο.
Η επιστημονική και πολιτική σημασία του βιβλίου έχει συζητηθεί εκτενώς. Διεθνώς, χιλιάδες επιστημονικών άρθρων και βιβλίων «εμπνεύστηκαν», τιθέμενα υπέρ ή κατά, από τις θέσεις που υποστηρίζει εδώ η Μπάτλερ, και τις διερευνούν περαιτέρω. Κάποια από αυτά καταπιάνονται με τα υποτιθέμενα λάθη, ή έστω τις αστοχίες, στην έμφαση του επιχειρήματος, στην ανάλυση κ.α. Ειδικά η αμερικανική αριστερά της διανόησης έθεσε ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσον μία ανάλυση που βασίζεται στη διάλυση ουσιοκρατικών τοποθετήσεων μπορεί να συμμαχήσει με αγώνες για την κοινωνική δικαιοσύνη. Ίσως η εποχή της «κρίσης» στην οποία έρχεται η ελληνική μετάφραση του βιβλίου να αρκεί για την απάντηση του ζητήματος αυτού. Είναι σαφές πως το βιβλίο αυτό συμβάλλει ποικιλοτρόπως στους σύνθετους αγώνες για την κοινωνική δικαιοσύνη, κι ας χτυπάει νεύρα.

Η Αλεξάνδρα Χαλκιά διδάσκει Φύλο και Κοινωνική Θεωρία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Αναδημοσίευση από
http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2010/09/blog-post_1173.html

Σχολείο: κόντρα για την Ιστορία από το 1920!

2011-02-27T07:48:00.001+02:00

Σχολείο: κόντρα για την Ιστορία από το 1920!

Γράφει ο Μανώλης Πιμπλής

Μια πρωτοπόρα εκπαιδευτικός και ερευνήτρια, η Ρόζα Ιμβριώτη, έγινε για πρώτη φορά αντικείμενο ενδελεχούς ιστορικής έρευνας, η οποία αποκαλύπτει πως το μάθημα της Ιστορίας στο σχολείο ήταν ήδη τη δεκαετία του 1920 αντικείμενο σκληρών ιδεολογικών αντιπαραθέσεων.

Τη διετία 2006-2007 ζήσαμε έναν τραγέλαφο γύρω από ένα βιβλίο Ιστορίας που απευθυνόταν σε παιδιά της ΣΤ΄ Δημοτικού. Πολιτικοί, ιερείς, δημοσιογράφοι, παραγωγοί ραδιοφώνου, μπλόγκερ και λοιποί κοινοί θνητοί μετατράπηκαν σε ιστορικούς με τα γνωστά αποτελέσματα: διαπόμπευση της συγγραφέως, απόσυρση του βιβλίου, παραίτηση μιας υπουργού που έχασε αργότερα και τη βουλευτική έδρα της. Η Ιστορία καίει, και ένα σχολικό βιβλίο μπορεί να γίνει βορά σε έναν άναρχο δημόσιο λόγο που εδράζεται σε βαθύτατες ιδεολογικές αντιθέσεις.

Αν όμως πιστεύει κανείς ότι αυτά συνέβησαν για πρώτη φορά, έχει λάθος. Ογδόντα και πλέον χρόνια πριν από την περίπτωση του βιβλίου της κ. Ρεπούση, και κατά σατανική σύμπτωση ακριβώς μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μια άλλη γυναίκα ιστορικός, από τις παραγνωρισμένες πρωτοπόρους της ελληνικής εκπαίδευσης, στον στενό κύκλο του Δελμούζου, του Γληνού, του Τριανταφυλλίδη, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας αντιπαράθεσης με αρκετές αναλογίες με τα προ τετραετίας διαμειφθέντα.

Η Ρόζα Ιμβριώτη, γόνος εύπορης οικογένειας της Αθήνας, αριστερών φρονημάτων και φιλομαρξιστικής προσέγγισης σε επιστημονικά θέματα, έφερε καινά δαιμόνια από την Ευρώπη. Ο Αλέξανδρος Δελμούζος, στον οποίο η ευρύτερη βενιζελικήπαράταξη ανέθεσε το 1923 τον εκσυγχρονισμό του Μαρασλείου Διδασκαλείου, ενέταξε στο προσωπικό του και την πρωτοπόρα αυτή εκπαιδευτικό, στην οποία η εκπαιδευτικός και ερευνήτρια Χρύσα Χρονοπούλου-Πανταζή αφιέρωσε μία πολύ ενδιαφέρουσα μονογραφία. Η πρώτη μεταρρυθμιστική προσπάθεια με την εισαγωγή της δημοτικής στο δημοτικό σχολείο ξεκίνησε το 1917 από τους Γληνό και Δελμούζο και διακόπηκε το 1920, αλλά το 1923 πήρε μπρος ξανά.

Το Μαράσλειο βρέθηκε στο επίκεντρο διότι έπρεπε να μορφώσει δασκάλους οι οποίοι θα άλλαζαν τις σχολικές νοοτροπίες. Αποστολή του Δελμούζου ήταν να φέρει στο σχολείο νέες παιδαγωγικές αντιλήψεις και να ενεργοποιήσει τους μαθητές, τόσο ως άτομα, όσο και ως ομάδα. Αυτό θα βοηθούσε τα παιδιά να αναπτύσσουν ενεργητικότητα και πρωτοβουλία, να βρίσκουν μόνα τους λύσεις στα προβλήματα με τη διακριτική βοήθεια του δασκάλου, να γίνουν δηλαδή ακέραιες πνευματικές και ηθικές προσωπικότητες σε ένα πλαίσιο όπου θα υπήρχε η χαρά της δημιουργίας, ελευθερία έκφρασης, περιβάλλον όπου θα πλάθονταν συνειδητοί δημοκρατικοί πολίτες.

Ολα αυτά στα χαρτιά. Οταν δόθηκε στην Ιμβριώτη η αρμοδιότητα για τη διδασκαλία των ιστορικών και φιλολογικών μαθημάτων, εκείνη σε συνεδρίαση του προσωπικού ανέπτυξε διεξοδικά τη φιλοσοφία του τρόπου εργασίας της. Μίλησε για την Ελληνική Επανάσταση και είπε ότι στηρίζει τη διδασκαλία στο διπλό υποθετικό ερώτημα αν η Επανάσταση είναι «αυθόρμητη» απόφαση και εκτέλεση όλου του ελληνικού λαού ή έγινε με την πρωτοβουλία της αστικής τάξης. Η Ιμβριώτη συνδύασε τα συμβαίνοντα στην Ευρώπη εκείνη την περίοδο και αναφέρθηκε στην άνοδο της τάξης αυτής στην Ευρώπη και στην επίδραση που άσκησε στις άλλες χώρες, τονίζοντας έτσι την επίδραση και του οικονομικού παράγοντα κατά την εξέταση των ιστορικών γεγονότων, παράγοντα κατά τη γνώμη της πολύ ουσιώδους. Η έμφαση στον οικονομικό παράγοντα που θύμιζε τότε μαρξιστική ανάλυση και η εμπλοκή της αστικής τάξης, που στα μάτια των πιο συντηρητικών δασκάλων υποβάθμιζε το εθνικό στοιχείο και αμαύρωνε την «ιερότητα» του αγώνα, έβαλαν στο στόχαστρο τόσο την Ιμβριώτη όσο και το ίδιο το Μαράσλειο και τον Δελμούζο, που είδαν την εκσυγχρονιστική προσπάθειά τους να αποτυγχάνει.

Ο Παπανούτσος πίστευε ότι αντιδραστικοί κύκλοι ενθάρρυναν τους πρώτους πολέμιους της Ιμβριώτη στο εσωτερικό τουΜαρασλείου, ωστόσο σήμερα ξέρουμε πόσο διχάζουν διαχρονικά τα ζητήματα αυτά και μάλιστα ερήμην των πεποιθήσεων των επαγγελματιών ιστορικών.

Η Ιμβριώτη μετατέθηκε τον Σεπτέμβριο του 1925 στο 1ο Γυμνάσιο Θηλέων και τον επόμενο Φεβρουάριο απολύθηκε. Η παραδοσιακή αντίληψη διδασκαλίας της Ιστορίας, με την εξέταση πολιτικών, διπλωματικών και στρατιωτικών γεγονότων, με έμφαση στην ιστορική προσωπικότητα και τη συμβολή της στη δημιουργία ενός ένδοξου παρελθόντος, είχε κερδίσει. Το ότι η Ιμβριώτη ήταν γυναίκα έκανε, βέβαια, τα πράγματα ευκολότερα.

Στο κείμενο της Επιτροπής αναίρεσης των Μαρασλειακών, γράφεται: «Εάν καθηγήτριαι είναι ικαναί να διδάσκουν Ιστορίανκαι δη εις Διδασκαλεία, δεν έχομεν ανάγκην άλλων μακρών αποδείξεων. Μας αρκεί το γεγονός ότι εν Ιταλία απηγορεύθηκατά το τέλος του 1926 να διδάσκουν γυναίκες εις πάντα τα σχολεία Μέσης Εκπαιδεύσεως Φιλοσοφίαν, Ιστορίαν καιΛογοτεχνίαν». Ο Μουσολίνι τότε δεν θεωρείτο τόσο κακός ...

Η Ιμβριώτη έχασε, αλλά ήταν πολύ νέα για να καταθέσει τα όπλα. Στα 28 της- ήταν γεννημένη το 1898- είχε βέβαια ήδη κάνει πολλά. Στα 16 μπήκε στη Φιλοσοφική και άρχισε ταυτόχρονα να διδάσκει στο Κυριακό Σχολείο Εργατριών, που μόρφωνε ανήλικες αγράμματες εργάτριες και είχε ιδρυθεί από το Εργατικό Κέντρο Αθηνών και μια σπουδαία γυναίκα, την Αύρα Θεοδωροπούλου. Στα 19 της έγινε μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου και γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Γληνό. Ηταν 22 ετών όταν με την Αύρα Θεοδωροπούλου, τη Μαρία Νεγρεπόντη και άλλες επτά γυναίκες ίδρυσαν τον «Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας». Ηταν 25 όταν εξελέγη στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εκπαιδευτικού Ομίλου και ήταν 26 όταν μπαίνοντας στο Μαράσλειο Διδασκαλείο έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Μετά την απόλυσή της πήγε στη Γερμανία όπου μετεκπαιδεύτηκε σε παιδαγωγικά θέματα και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1930, οπότε και ο Γεώργιος Παπανδρέου, τότε υπουργός Παιδείας, την επανέφερε στη δημόσια εκπαίδευση. Λίγο αργότερα θα πραγματοποιήσει μία ακόμη πρωτιά: θα ιδρύσει Πρότυπο Ειδικό Σχολείο στην Καισαριανή, το πρώτο του είδους του για παιδιά με νοητική υστέρηση. Εκεί συνδυάζει μεθόδους διδασκαλίας από το κίνημα της προοδευτικής αγωγής και από το σοσιαλιστικό εκπαιδευτικό σύστημα, συνθέτοντας προτάσεις διαφορετικές όπως του Ντεκρολί, της Μοντεσόρι, τηςΚρούπσκαγια και του Μακαρένκο.

Τη δεκαετία του ΄40 θα ενταχθεί στο ΕΑΜ κοντά στον Γληνό και με την απελευθέρωση θα ενταχθεί στο ΚΚΕ, κάτι που όπως φαίνεται, λέει η συγγραφέας, θα την απομακρύνει από την Αύρα Θεοδωροπούλου. Η πολιτική δράση της στην ΕΠΟΝ, στο ΚΚΕ, στις εξορίες- όπου πάλι μάθαινε γράμματα σε αγράμματες εξόριστες- θα επισκιάσει κάπως το εκπαιδευτικό έργο της, που κατά τη Χρύσα Χρονοπούλου-Πανταζή σφράγισε τον 20ό αιώνα, χωρίς να του δοθεί όμως η σημασία που έπρεπε, «γιατί ήταν γυναίκα και ανήκε στον αριστερό χώρο».

Στο βιβλίο της, που αποτέλεσε και διδακτορική διατριβή στη Φιλοσοφική Αθηνών, η συγγραφέας αναδεικνύει ένα πολύ πλούσιο έργο γεμάτο όραμα, πίστη και πάθος, το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων οκτώ βιβλία και πάνω από 300 άρθρα για την εκπαίδευση.

ΤΑ ΝΕΑ, 26/2/2011

Πρόσω ολοταχώς για... αξιοποίηση

2011-02-27T07:42:00.000+02:00

Πρόσω ολοταχώς για... αξιοποίηση

Απρόσκοπτα και συντονισμένα προχωρά η εκποίηση της ελληνικής κρατικής περιουσίας, παρά τον επικοινωνιακό σάλο που έχει ξεσπάσει. Τα λεφτά είναι πολλά και τα συμφέροντα μεγάλα. Μπορεί το νούμερο των 50 δισ. ευρώ να φαντάζει τεράστιο, όμως τις ενδιαφερόμενες πλευρές απασχολούν συγκεκριμένα φιλέτα, επιχειρήσεις και ακίνητη περιουσία, για την οποία έχουν ήδη γίνει κρούσεις.

Ενδεικτικό δεν είναι μόνο το ταξίδι του Παμπούκηστο Κατάρ, αλλά και μια δήλωση του εκπροσώπου της τρόικας Σερβάς Ντερούζ, που πέρασε στα ψιλά. Στην περιβόητη συνέντευξη Τύπου, ερωτώμενος πώς αποφασίστηκε το νούμερο των 50 δισ., ο Ντερούζ απάντησε ότι η κυβέρνηση έχει ήδη κάνειτις απαραίτητες κρούσεις σε ενδιαφερομένους, έχει μαζέψει προσφορές και κατέληξε ότι ο στόχος είναι επιτεύξιμος.

Στο προηγούμενο φύλλο το «Π» κατέγραψε ποια είναι αυτή η δημόσια περιουσία. Μια πτυχή όμως που αξίζει να αναδειχθεί είναι ποιοι θα επωφεληθούν από τις αποκρατικοποιήσεις, οι οποίες, για να προχωρήσουν, χρειάζονται τους απαραίτητους μεσάζοντες. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ήδη οιγέφυρες επικοινωνίας μεταξύ του υπουργείου Οικονομικών και συγκεκριμένων χρηματοοικονομικών ομίλων έχουν σχηματιστεί. Ποιους εννοούμε;

Τη Μorgan Stanley, τη Citi, την Goldman Sachs (τζάμπα το πρόσφατο ταξίδι στην Αθήνα;), τηνCredit Suisse, τις εταιρείες που προσέλαβε ο ίδιος ο πρωθυπουργός ως συμβούλους για την εξέλιξη της οικονομίας KPMG, Lazard, Deloitte, PriceWaterHouseCoopers, Thornton, Rothchild αλλά και τις μεγάλες ελληνικές τράπεζες, όπως Εθνική, Alpha, Eurobank και Πειραιώς. Όλοι αυτοί, μαζί με μεγάλα δικηγορικά γραφεία, αναλυτές και διαφημιστές, θα μοιραστούν προμήθειες από τις αποκρατικοποιήσεις. Οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οίκοι μάλιστα χρεώνουν έως και 4% επί της αξίας της εκποίησης, ενοικίασης ή άλλης αξιοποίησης της περιουσίας.

Το «Π» μαθαίνει επίσης ότι όλα τα προσυμφωνημένα φιλέτα που θα αξιοποιηθούν θα ενταχθούν στον νόμο περί fast track, ώστε να εκχωρηθούν με συνοπτικές διαδικασίες και βεβαίως υπό τη νομοθετική ρύθμιση που πέρασε τον Ιούλιο ο Παπακωνσταντίνου, βάσει της οποίας του δίνεται το δικαίωμα να αποφασίζει και να υπογράφει για τις αποκρατικοποιήσεις άνευ ενημέρωσης της Βουλής ή έγκρισης του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Στόχος η καλή μοιρασιά

Οι γνωρίζοντες τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην τρόικα θεωρούν ότι τα 50 δισ. ευρώ που ανακοινώθηκαν είναι ανέφικτος στόχος. Όπως λένε, μπορούν να «περπατήσουν» περίπου τα μισά. Η λογική πίσω από το σχέδιο που κατάρτισε ο Παπακωνσταντίνου μαζί με την τρόικα και τους συμβουλευτικούς οίκους που αναφέραμε πιο πάνω, είναι να επωφεληθούν όσο περισσότερα συμφέροντα γίνεται, «κάτι που θαεδραιώσει τη θέση όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και του ιδίου του υπουργού Οικονομικών».

Μάλιστα, όπως αναφέρουν παράγοντες της αγοράς, το επιχείρημα της εδραίωσης και της στήριξης που θα παρείχαν στην κυβέρνηση όλα τα πιο πάνω συμφέροντα ήταν ο λόγος που ο Γ. Παπανδρέου έδωσε το πράσινο φως στο σχέδιο Παπακωνσταντίνου.

Το μοντέλο παραχωρήσεων

Παρά τα μέτρα και τις αισιόδοξες δηλώσεις, τα οικονομικά μεγέθη δείχνουν ότι η χώρα βουλιάζει από το χρέος: έφτασε τα 340,27 δισ. ευρώ στο τέλος του 2010! Ο αριθμός δεν συμπεριλαμβάνει τις οφειλές του κράτους προς ΟΤΑ, ασφαλιστικά ταμεία και ΔΕΚΟ.

Συνεργάτες του Παπακωνσταντίνου επιμένουν, ακόμη και μετά τη θύελλα αντιδράσεων, ότι οι αποκρατικοποιήσεις είναι μονόδρομος λόγω της αύξησης του χρέους. Διαρρέουν μάλιστα ότι οι ξένες επενδυτικέςτράπεζες «πιέζουν για απευθείας αποκρατικοποιήσεις και όχι για μακροχρόνιες μισθώσεις, ώστε να μπουνάμεσα λεφτά στα κρατικά ταμεία». Βέβαια, σε δεύτερη ανάγνωση, οι απευθείας αποκρατικοποιήσεις σημαίνουν και άμεσα κέρδη για τους μεσάζοντες.

Μάλιστα, φαίνεται πως ο υπουργός Οικονομικών εμμένει στη γραμμή του άμεσου ξεπουλήματος, καθώς οι συνεργάτες του, την περασμένη Παρασκευή, διέρρευσαν σε φίλα προσκείμενους δημοσιογράφους τα εξής:

«Μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν επιχειρήσεις του Δημόσιου είτε παραχωρώντας το 51% είτε παραχωρώντας το 49% και το μάνατζμεντ. Να δημιουργηθεί εταιρεία στην οποία τοποθετείται ένας αριθμός ακινήτων. Τη βάζεις στο χρηματιστήριο και πουλάς τις μετοχές. Έχεις έσοδα και από την πώληση των μετοχών και από τα μερίσματα που θα εισπράττεις από τις μετοχές που θα έχεις στην κατοχή σου.

Για παράδειγμα, θα μπορούσε να γίνει αυτό με το Ελληνικό. Εκχωρείς για τριάντα ή και περισσότερα χρόνια εκτάσεις προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες. Πουλάς γη. Δεν είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Ο ιδιώτης που δίνει τη γη του σε ξένους – ολόκληρα χωριά ανήκουν σε αλλοδαπούς – δεν στιγματίζεται για έλλειμμα πατριωτισμού. Γιατί το κράτος απαγορεύεται να κάνει το ίδιο για να αποφύγει τη χρεοκοπία;».

Πώς είπατε;

(ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 23/2)